Water als het nieuwe goud in VS

Het irrigatiewater voor de uitgestrekte land- en tuinbouwgebieden rond Yuma komt uit de Colorado. beeld Riekelt Pasterkamp

Het zuidwesten van de Verenigde Staten kampt al jaren met droogte. De Colorado droogt langzaam op. „Als we moeten vechten om het water, zijn er alleen maar verliezers.”

De gietijzeren Ocean to Ocean-brug in Yuma in het zuiden van de staat Arizona ligt al ruim honderd jaar over de Colorado. Ooit een brede, ruim te bevaren rivier. Van die machtige Colorado is vandaag de dag niet veel meer over dan een flinke sloot. En dan moet het water het buurland Mexico nog in.

De Colorado is ruim 2300 kilometer lang. De rivier ontspringt in de gelijknamige Amerikaanse staat en stroomt door Utah, Arizona, Nevada en Californië, alvorens te eindigen in de Golf van Mexico. Het meest iconische landschap dat de rivier onderweg passeert, is ongetwijfeld de Grand Canyon.

Het zoete water van de Colorado is van levensbelang voor 40 miljoen mensen in het zuidwesten van de Verenigde Staten. Zo steunt de gokstad Las Vegas nagenoeg volledig op de miljoenen liters drinkwater die richting The Strip gepompt worden.

Phoenix in Arizona idem dito. Ook het irrigatiewater voor de uitgestrekte land- en tuinbouwgebieden rond Yuma komt uit de rivier. Maar de waterstroom droogt op. Nog maar zelden bereikt het water van de Colorado de zee.

„Het is hier nog net geen dode rivier”, zegt Charles W. Flynn, directeur van de Yuma Crossing National Heritage Area. „Als we niets doen komt het wel zover. Dan zitten we over twintig jaar zonder water. We staan met de rug tegen de muur. De dammen in het noorden leggen te veel druk op de rivier, waardoor er hier nauwelijks water over is. En dat terwijl de bevolking van het zuidwesten de laatste twintig jaar fenomenaal is gegroeid. Simpel gezegd komt het hierop neer: de vraag naar water groeit, terwijl het aanbod daalt.”

In dit deel van de Verenigde Staten valt nauwelijks regen. Terwijl het er ’s zomers bloedheet is. Dus moet het smeltwater van de weinige sneeuw die er valt de gigantische reservoirs in de staten Californië, Arizona en Nevada vullen.

Bijvoorbeeld Lake Mead, het grootste kunstmatige waterreservoir van de VS. Het meer achter de wereldberoemde Hoover Dam werd in 1936 gevormd. Het waterpeil staat extreem laag. Aan de witte randen op de bergflanken is het normale niveau goed te zien, aanlegkades komen niet meer in de buurt van het water, en ooit bruisende jachthavens zijn verlaten.

Charles Flynn (65) is een van de sprekers op een waterconferentie vrijdag en zaterdag in Yuma. Deskundigen uit het stroomgebied van de Colorado proberen antwoord te geven op de vraag hoe het verder moet in de 21e eeuw. „De nadruk ligt op innovatie. Hoe kunnen we meer doen met minder water?”

Uiteraard zijn er suggesties. „De goedkoopste oplossing is om de boeren en tuinders van de watertoevoer af te snijden”, zegt Flynn. „Maar dat is een onzinnig plan. We zijn de groenteschuur voor Amerika’s oost- en westkust. Verse groenten zijn binnen zes uur ”picked and packed” onderweg naar bijvoorbeeld New York en Philadelphia. Als je in de wintermaanden ergens in de Verenigde Staten een salade eet, is de ijsbergsla op je bord waarschijnlijk gekweekt in Yuma.”

Op de landerijen rond de stad wordt 95 procent van de verse wintergroenten voor de complete Verenigde Staten geteeld, goed voor 2,5 miljard dollar omzet.

De op één na voordeligste oplossing is volgens Flynn het recyclen van water. „Er zit tenslotte meer water onder dan boven de grond. Beleggingsfondsen kopen nu al grond, want dat is over twintig jaar veel geld waard. Vroeger kwamen ze hier naar goud zoeken; water is intussen het nieuwe goud.”

Tijdens de conferentie pleit Flynn voor een dialoog. „Als we als watergebruikers vechten om het krimpende aanbod, verliest iedereen. We kunnen alleen winnen door het met elkaar te doen.”