Indrukwekkend bezoek aan een blinde Boliviaan

World Servants Onbeperkt
Janneke. beeld Maya Cruz

Janneke (28) heeft haar doelen gehaald. Ze metselde en droeg zo haar steentje bij aan de realisatie van twee schoollokalen en een toiletblok in Bolivia. Daarnaast lukte het haar ook om een blinde man te spreken in het Zuid-Amerikaanse land. Dat laatste vond de Amsterdamse, die zelf zeer slechtziend is, heftig. „Die man lag de hele dag op bed naar de radio te luisteren. Zijn tachtigjarige moeder kwam iedere dag zijn prakje brengen. Hij was tevreden, want hij kreeg één keer per jaar een uitkering, waarvan hij net rond kon komen. Bolivianen zijn vooral bezig met overleven, terwijl ik mijzelf ontwikkelen belangrijk vind. Toen ik de blinde man vroeg of hij geen zin had om op ontdekkingstocht te gaan in zijn dorp of dingen te leren, reageerde hij heel verbaasd.”

Van 12 tot 28 juli verbleef Janneke als lid van het leidersteam in Bolivia met World Servants, een christelijke organisatie die werkvakanties in ontwikkelingslanden regelt voor jongeren. Dit jaar was er voor het eerst een reis waaraan ook mensen met een lichamelijke beperking konden deelnemen.

Janneke (28) is communicatiemedewerker. Ze kampt sinds haar geboorte met retinale dystrofie. „Mijn zicht is 5 à 8 procent. Vergelijk het met het kijken door een enorm beslagen autoruit waarop ook nog eens grote moddervlekken zitten. Alles kost mij meer moeite en energie.”

De trip naar Bolivia was niet haar eerste werkvakantie. Met andere organisaties reisde Janneke naar India, Roemenië, Thailand en Kenia. Ze hielp met het organiseren van de werkvakantie naar Bolivia omdat ze jongeren met een beperking wil laten ervaren dat je ook in het buitenland van betekenis kunt zijn.

Bolivianen zijn heel hartelijk, ervoer Janneke. „Onze groep werd met open armen ontvangen.” De Amsterdamse kijkt met een goed gevoel terug op haar laatste trip. Al verliep die niet vlekkeloos. „Ik ben ook nachtblind en heb zeker als het donker is hulp van anderen nodig. Ik vind het fijn als iemand die ik vertrouw mij begeleidt en vertelt wat eraan komt, zoals een opstapje, afstapje of een put.”

Mensen gingen er meestal van uit dat ze zich wel zou redden, ervoer Janneke. „Ook omdat mijn beperking minder zichtbaar is. Soms moesten we jongeren in een rolstoel dragen. Graag had ik dan geholpen, maar omdat het pad zo oneffen was, had dat mijn volle aandacht nodig. Daardoor kon ik niet de helpende leider zijn die ik wilde zijn op zo’n moment.”

Bij jongeren met een beperking leven de nodige vragen over de acceptatie van die beperking en over de bedoeling van God met hun leven, merkte Janneke. „Dat zette mij aan het denken. In hoeverre hebben wij daar aandacht voor? Durven wij mee te lijden, zonder direct oplossingen aan te dragen?”

Dit is het derde deel van een serie over jongeren die met World Servants Onbeperkt op werkvakantie gingen in Bolivia.