”Never Trumpbeweging” klein, maar invloedrijk

Verkiezingen VS 2020
De Never Trumpbeweging binnen de Republikeinse partij moet niets van president Donald Trump hebben. beeld AFP

Ongeveer 90 procent van de Republikeinen zegt Donald Trump te steunen voor zijn herverkiezing. Toch is er een kleine groep binnen de partij die de president niet pruimt.

Deze ”Never Trumpers” zijn bovengemiddeld zichtbaar in de media en verzetten zich fel tegen Trump. Sommigen scharen zich zelfs achter de Democratische kandidaat Joe Biden, in de hoop Amerika van de huidige president te ontdoen.

Echte weerstand krijgt Trump dus niet in zijn partij. Dat heeft deels te maken met zijn persoonlijkheid. Wie het met hem oneens is, schuift hij zonder pardon aan de kant. Daarnaast vervult hij ook een aantal idealen van de gemiddelde Republikein: een conservatieve rechterlijke macht, onvoorwaardelijke steun aan Israël en een prolife-agenda. Voor enkele Never Trumpers is dat echter niet overtuigend. Zij storen zich aan zijn optreden, zijn levensstijl en zijn inconsistentie.

Maar er is wel iets aan het veranderen. Verschillende leidende figuren die zich in 2016 uitspraken tegen Trump, scharen zich nu achter hem. Zo stelde de invloedrijke theoloog Albert Mohler recent dat de Democraten zo progressief zijn geworden op thema’s als abortus, vrijheid van godsdienst en LHBT-beleid dat hij van plan is de rest van zijn leven op een Republikeinse presidentskandidaat te stemmen. In 2016 schreef Mohler nog dat het voor een christelijke leider onmogelijk was om Trump te steunen. De conservatieve journalist David French schat in dat bij de verkiezingen in november van dit jaar vrijwel alle prominente evangelicals op de huidige president zullen stemmen – inclusief de groep die zich in 2016 fel tegen hem verzette.

Ongelukkig

Desondanks kan in de media het beeld ontstaan dat een groot deel van de Republikeinse partij eigenlijk ongelukkig is met president Trump. Waar komt die beeldvorming vandaan? Uit een analyse van FiveThirtyEight blijkt dat media zoals de New York Times, de Washington Post en kabelnetwerk MSNBC op zichzelf vooral populair zijn bij linkse kiezers. Deze media hebben echter allemaal conservatieve columnisten of presentatoren in dienst, mensen die vrijwel allemaal behoren tot het Never Trump-kamp. Doordat zij veelal kritisch zijn op het beleid van de president, is het voor genoemde media eenvoudig om het beeld te creëren dat niet alleen de ‘linkse media’ het oneens zijn met Trump, maar ook een groot deel van zijn eigen partijgenoten.

Dat deze mediafiguren kritisch op de president zijn, is te verwachten, volgens politicoloog Robert Saldin. Het zijn vaak mensen die het als hun missie beschouwen om de liberale Amerikanen te laten zien dat conservatisme een respectabele stroming is waarin bijvoorbeeld voor racisme geen plaats is. President Trump heeft andere kernwaarden dan dergelijke auteurs en presentatoren en maakt in hun ogen het zorgvuldig door hen opgebouwde positieve beeld over conservatisme kapot.

Veel van de Never Trumpers zijn momenteel politiek dakloos. Sommigen van hen overwegen hun steun uit te spreken aan Justin Amash, een voormalige Republikein uit Michigan die presidentskandidaat namens de Libertarische Partij wil worden. Hij maakt echter geen schijn van kans.

Joe Biden

Een andere groep kijkt nadrukkelijk naar Joe Biden. Zo schaarde het Lincoln Project –een groep klassieke Republikeinen– zich recent achter de Democraat omdat hij de enige is die Donald Trump zou kunnen verslaan dit najaar. Dergelijke Never Trumpers zien de president als een bedreiging voor fundamentele Amerikaanse waarden als de rechtstaat en schuiven hun ideologische verschillen met Biden daarvoor aan de kant. Dat zijn vergaande keuzes, gezien Biden’s steun voor abortus en LHBT-rechten. Het is ook maar de vraag of zij daarmee daadwerkelijk hun idealen dienen.

Mocht Donald Trump dit najaar de verkiezingen verliezen, dan ontstaat er volgens politiek strateeg en Never Trumper Sarah Longwell echter wel ruimte bij de Republikeinen voor discussie over het hart van de partij. Wordt de president herkozen, dan is die strijd in zijn voordeel beslecht.