Margot Berlin: 14 mei 1948 was zoiets geweldigs

Israël 70 jaar
beeld RD, Henk Visscher

Ze is de negentig gepasseerd, maar dat is haar bepaald niet aan te zien. Margot Berlin (1925) loopt nog kwiek door haar appartement in bejaardentehuis Beit Juliana in de kustplaats Herzliya. Daar verblijven veel bejaarde Nederlandse Joden.

Margot is weliswaar in Amstelveen getrouwd en spreekt vloeiend Nederlands, maar werd geboren in Keulen. Toen de oorlog uitbrak is ze naar Nederland gevlucht en daar ondergedoken. In 1943 werd ze opgepakt. Samen met haar broertje werd ze naar Westerbork gebracht. Vandaar ging het verder naar Auschwitz. De tatoeage op haar onderarm is een zichtbaar teken van haar verblijf daar.

In tegenstelling tot de meeste Joden die in het vernietigingskamp terechtkwamen, bleef Margot er maar vijf dagen. Daarna werd ze met een groep andere gevangenen per trein van hot naar her door Duitsland gesleept. Via kamp Bergen Belsen, Hamburg en Denemarken kwam ze in 1945 in Nederland terecht.

Na haar huwelijk emigreerde de Jodin een jaar later naar Palestina. In Haifa maakte ze het uitroepen van de staat Israël op 14 mei 1948 mee. „Dat was zoiets geweldigs”, zegt ze. „Er was extase. Tegelijkertijd wisten we dat er oorlog zou komen. Het is een wonder dat we er nog zijn. Na zeventig jaar ben ik trots op alles wat we hebben opgebouwd.”