We rijden over de stormvloedkering tussen Noord-Beveland en Schouwen-Duiveland, mijn jongste broer met zijn gezin en ik. Onder ons het water van de Oosterschelde.

Als ik over mijn linkerschouder kijk, zie ik het 4-jarige nichtje zitten, met een vurige liefde voor prinsessenjurken en glitters. Ze heeft een zuurstokroze jackje aan en luistert naar een kinderliedje dat door de autospeakers klinkt. „Hij is precies als in mijn dromen/ hoe hij kijkt en hoe hij lacht/ en nu weet ik zeker, dat ik mij echt niet vergis/ dat hij mijn droomprins is.”

Typisch Disney natuurlijk. Dit ideaal landt al vroeg in de hoofden van veel jongens en meisjes. Er is één persoon – ergens op deze aardkloot – die zo perfect bij je past dat alles in je relatie vanzelf gaat. Iemand die voor jou geschapen is. Die jou zodanig aanvult dat je diepste verlangens tot vervulling komen. En het huwelijk is als een bootje op de Oosterschelde, dat met de wind en het getij mee de avondzon tegemoet vaart.

Je moet de ware alleen wél zien te vinden

Je moet de ware alleen wél zien te vinden. Iets waar gen Z’ers en millennials mee tobben, volgens relatiedeskundigen. Jonge mensen hebben veel keuzevrijheid, een wereld aan mogelijkheden en stellen hoge eisen. Kom dan maar eens op het punt waarop je zeker weet dat je droomprins(es) voor je neus staat.

In de gedachtewisseling die in de auto ontstaat, sijpelt aanvankelijk enige deceptie. Want als alles relatief is, als het idee van die ene ware onjuist is, zet dat dan niet alle betekenisvolle echtverbintenissen – je eigen huwelijk voorop – op losse schroeven?

„Als ik jou niet had ontmoet, was ik vast en zeker op hem verliefd geworden”, zegt hoofdpersoon Tereza in een beroemde roman van Milan Kundera tegen haar vriend Tomas. Waarop die beseft dat Tereza alleen maar door een toeval van hem houdt en niet van zijn vriend Z. „Dat er binnen het rijk der mogelijkheden naast haar verwerkelijkte liefde met Tomas een eindeloze hoeveelheid niet verwerkelijkte liefdes voor andere mannen bestaat.”

Schoonzus, naast haar dochtertje op de achterbank, vindt het maar niks. Ze moet er niet aan denken dat, als ze in Australië geboren zou zijn, ze met een andere man in het huwelijksschip was gestapt. „Ik zou altijd en overal voor jou kiezen”, zegt ze lief-koppig tegen mijn broer. De atmosfeer kleurt weer roze, al blijft het wat ronddobberen. De droombeelden van Disney (de perfecte prins bestaat) en de ontgoocheling van Kundera (het leven is een aaneenschakeling van toevalligheden) geven geen vaste grond onder de voeten.

Eenmaal thuis googel ik het huwelijksformulier, óók een klassieker. Daarin staat het onomwonden. „Wees er stellig van verzekerd dat God, onze Heere, u samengevoegd heeft tot deze heilige gehuwde staat.” Het kan dus toch: zeker weten dat iemand voor jou bestemd is. Het is heel goed mogelijk dat het prinsessennichtje later iemand ontmoet die voor haar geschapen is.