De nieuwsberichten laten zien waartoe machthebbers in staat zijn als ze de grenzen van hun naasten negeren. De presidenten Xi Jinping, Poetin en Trump streven op grote schaal naar gebiedsuitbreiding, op jacht naar grondstoffen. En ‘kleine’ despoten te over die hun gedrag kopiëren. Voor deze mensen zijn grenzen en recht rekbare begrippen geworden. Wat bezielt hen toch om het bezit van een ander te willen stelen?

Veel mensen missen het inzicht dat God de grenzen van de wereldbewoners heeft bepaald, opdat ze Hem zóeken

Helaas missen veel mensen het inzicht dat God de grenzen van de wereldbewoners heeft bepaald (Handelingen 17:26), opdat ze Hem zóeken. In het begin heeft de Allerhoogste Zijn kinderen gescheiden van de volkeren van deze wereld (Deuteronomium 32:8). Later bevestigt de HEERE aan David dat Hij zelf Zijn volk een plaats heeft gewezen. Maar waarom? Omdat Zijn kinderen dan niet meer heen en weer gedreven worden (2 Samuël 7). En onrechtvaardige mensen hen niet meer zullen onderdrukken. Zou deze instelling van God niet weerspiegeld moeten worden door onze internationale grenzen?

Naboth

Koning Achab liet zijn oog vallen op een wijngaard naast zijn paleis. Maar eigenaar Naboth beriep zich op het door de HEERE toegekende erfelijke bezit. Hij zal hebben geweten dat het land aan God toebehoort (Leviticus 25:23). Bovendien prentte Mozes de Israëlieten in dat het niet om hun gerechtigheid was dat ze het land in bezit mochten nemen (Deuteronomium 9:4-5). Koningin Izebel gaat echter gewetenloos te werk en laat Naboth onder valse voorwendsels stenigen. Ook hedendaagse machthebbers gebruiken listen om hun begeerte naar gebiedsuitbreiding te vervullen. Toch vernederde Achab zich berouwvol voor Zijn aangezicht als gevolg van Elia’s boodschap. Als machthebbers voor Hem op de knieën gaan, is er bij Hem een uitweg uit Zijn oordeel (Jeremia 18:7-12).

Zijn we bakens van hoop om koersloze mensen in een duistere wereld op Gods eigendom te wijzen?

Grondbezit en bodemschatten zijn niet slechts onderdelen van een menselijke economie, maar eigendom van God. Zelfs in en rond ons eigen huis zijn we slechts vreemdelingen en bijwoners (1 Kronieken 29:15).

Bakens van hoop?

Ook christenen spreken hun angst of bezorgdheid uit als het gaat om de mondiale ontwikkelingen. Dat mag ook, als ze die maar éérst uitspreken voor God! Zolang ze niet voor God buigen, zijn ze niet veel beter dan aardse machthebbers.

Als christenen hoeven we geen schatten op aarde na te jagen. Een nederige hartsgesteldheid leert ons ergens anders schatten zoeken. Maar spreken we, net als Naboth, ons wel eens uit over de rechten van de Allerhoogste? Zijn we bakens van hoop om koersloze mensen in een duistere wereld op Gods eigendom te wijzen?

De geschiedenis van Achab laat zien dat God onrecht en vergoten bloed niet onbestraft laat. En tegelijk troost Hij de slachtoffers én biedt Hij een uitweg aan de roofridders van deze eeuw. Niets is voor Hem onmogelijk. Aan Hem alle lof!

Bidden

Wij beschikken niet over de telefoonnummers van de aardse machthebbers. Gelukkig hebben we wel grenzeloos toegang tot God. Laten we daarom thuis en in de gemeente bidden tot Hem en ootmoedig voor Zijn macht buigen. Bidden om troost voor de slachtoffers én om berouw bij de machthebbers. Aanbidden gaat regeren verre te boven. Niemand is gelijk aan onze God.

De auteur is data-analist.