Voor een psychotherapeutische sessie hoef je niet eens naar de psychotherapeut, ontdekte ik onlangs. En dat was een diep inzicht.

Het ging allemaal in het voorbijgaan. Ik zag meneer X ergens en hij sprak me aan. Omdat hij wilde zeggen dat zijn vrouw een van mijn columns aansprekend had gevonden.

Achteraf bedacht ik hoe grappig het is wat er dan voor een denkproces in mijn hoofd op gang komt. Zijn lichaamstaal maakte namelijk al duidelijk dat hij niets had met mijn columns. Of misschien wel met alle columns. Dat laatste hoopte ik, want dan zou het geen afwijzing van mij zijn, maar van alle schrijvers van dit soort stukjes. Eh, afwijzing van mij? Hoe kwam ik daar eigenlijk bij? Had hij dat gezegd dan?

„Je kijkt niet bepaald alsof je het met je vrouw eens bent en het ook een mooie column vond”, begon ik.

Hij schudde met z’n schouders, keek me schuin aan en zei: „Die lees ik nooit.”

We wisselden nog wat algemeenheden uit en het gesprekje was voorbij. Ik had, gezien de uitdrukking op z’n gezicht, niet het lef om te vragen of hij nu mijn columns bedoelde of columns in het algemeen. Ik vreesde namelijk dat hij voor het eerste zou gaan.

Nog uren na dat bijna achteloze gesprekje zat ik erop te kauwen. Meneer X is een eerlijke, rondborstige vent. Je krijgt wat je ziet en hij zegt wat hij vindt. Niks mis mee. En juist daarom was het voor mezelf zo leuk om erover door te denken, alsof het een psychotherapeutische sessie onderweg was. Omdat hij geen woord van kritiek gesproken had, maar ik dat dus blijkbaar wel zo opvatte. En dat zegt weer alles over hoe ik blijkbaar met kritiek omga. Kijk, dáár zit het, dacht ik heel volwassen. Het zit niet in de reacties, het zit in hoe ik die ervaar.

Wat zou er mis kunnen gaan?

Heb ik nog wel een probleempje. Kun je over zo’n voorval schrijven in de krant of ziet meneer X dat dan weer als een aanval?

Nou, het voorval was ergens in de semipublieke ruimte, bedacht ik toen. Dus ook anderen zouden het gehoord kunnen hebben. En dat wist meneer X toen hij me aansprak. Dus niets geheims aan.

Daarbij: meneer X leest toch geen columns. In ieder geval niet die van mij. Dus wat zou er mis kunnen gaan?