Ik geloofde het gewoon niet. Langs de weg van huis naar m’n werk zag ik aan een lantaarnpaal een billboard van Hornbach, een grote bouwmarkt met een immense vestiging in de stad waar ik woon. Maar las ik dat nu goed? Stond daar op die reclame nu gewoon een vloek?

Ja, die stond er. Het was de opening van een zin die duidelijk moest maken dat je tijdens ieder klusproject tegenslagen tegenkomt.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik Hornbach, juist als het om reclame ging, altijd wel een leuk bedrijf vond. Ze hebben daar namelijk één glasheldere reclamepolitiek en die is dat ze niet aan aanbiedingen doen. Want, zo redeneren ze: als een bedrijf aanbiedingen heeft, betekent dat simpelweg dat producten daar op andere momenten te duur zijn. Nou ja, dat is tenminste een originele en onderscheidende insteek.

Maar wie in zo’n bedrijf haalt het nu toch in z’n hoofd om voor een reclamecampagne een tekst te gebruiken die begint met een vloek? De leiding van Hornbach dus. Blijkbaar is er in de hele keten die zo’n reclamecampagne doorloopt –en geloof me: dat is een lange ketting van allemaal duurbetaalde krachten– dus niemand meer die dan zegt: Maar dat moet je toch niet willen, adverteren met een vloek?

Of zou het misschien zo zijn dat er wel degelijk gesproken is over die vloek, maar dat er gezegd werd: Dat is lekker shockerend, moeten we zéker doen. Nee, dat wil ik niet geloven. Het is volgens mij geen opzet. En juist dat maakt het zo ernstig.

Wat zou ik daar eigenlijk moeten doen met twee linkerhanden?

Terwijl dit schrijfsel al de hele redactionele molen door was –een magazine heeft nu eenmaal een vroegere deadline dan de krant– was er dinsdag ineens een opvallend nieuwsbericht. Hornbach had, na tal van klachten, besloten om de posters met de vloek weg te halen. Prachtig nieuws, natuurlijk. Maar eh… hoe moest het nu met de column? Nou, gewoon plaatsen, adviseerden collega’s. Want die borden hadden er natuurlijk wel gestaan.

Het pleit voor Hornbach dat ze de posters hebben weggehaald, zij het na tal van klachten en lang aandringen van de klagers. Maar voor mezelf veranderde dat niet veel aan m’n besluit om deze bouwmarkt voorlopig te mijden.

Dat is trouwens wel een erg slap protest, moet ik toegeven. Want wat zou ik eigenlijk bij Hornbach moeten doen met twee linkerhanden als het om klussen gaat?