„Enerzijds is er verdriet over krimp, verdeeldheid of ontrouw”, zei de predikant uit Nunspeet dinsdagavond in Zuilichem, tijdens een ambtsdragersontmoeting van de Gereformeerde Bond (GB). „Anderzijds is er reden tot vreugde, de kerk is immers van God. Hij bouwt en bewaart Zijn kerk. Het is een wonder als je in de kerk thuis mag zijn bij Hem.”

Ds. De Wilde sprak over het jaarthema van de GB, ”Kerk: Thuis bij God”. Hij spitste zijn lezing toe op drie Bijbelse beelden van de kerk: de kerk als volk van God, als lichaam van Christus en als tempel van de Heilige Geest. In deze opsomming is ook een heilshistorische volgorde te vinden, zo legde hij uit. In het Oude Testament beperkte de kerk zich tot het volk Israël; met de komst van Christus en de uitstorting van de Heilige Geest is de grens tussen Jood en heiden weggenomen.

„In tegenstelling tot de negatieve waarnemingen van sociologen, die de kerk vooral beschrijven in termen van krimp en neergang, reikt de Bijbel ons een ander perspectief aan”, zei ds. De Wilde. „De kerk is geen mensenwerk, maar werk van God zelf: Hij vergadert Zich een volk rondom zijn Zoon Jezus Christus.”

Apart

De Nunspeetse predikant werkte dit beeld van de kerk als volk van God verder uit en wees de ambtsdragers op het verbond van God. „De Heere wil in een verbond met mensen leven. Hij roept ze om bij Hem te horen en zet mensen voor Zichzelf apart om Zijn volk te zijn.” De belangrijkste roeping van het „volk van God” is „het dienen van God. John Piper spreekt over „God is het Evangelie”. Veel christenen zijn de focus op God Zelf kwijt. De verticale relatie met God staat niet meer centraal.”

Als tweede beeld van de kerk stond ds. De Wilde stil bij de kerk als lichaam van Christus. „Vaak denken we dan aan de band van christenen onderling. Toch gaat het allereerst om de relatie met Christus. Hij heeft ons vlees en bloed aangenomen. Van het lichaam is Christus het Hoofd. Dat maakt de kerk tot de beste plek op aarde. We ontmoeten er Christus en worden gezegend met geestelijke zegeningen voor dit en voor het eeuwige leven.”

Tot slot werkte de predikant het beeld uit van de kerk als tempel van de Heilige Geest. Dit beeld gebruikt de apostel Paulus. Hij denkt daarbij aan de tabernakel en de tempel in Jeruzalem. „De metafoor van de tempel wijst op Gods aanwezigheid. Nu woont Hij in Zijn gemeente.”

Het beeld van de tempel legt de nadruk op de toewijding aan God, het zichtbaar maken van Zijn heerlijkheid in het leven van de gelovige als tempel van de Heilige Geest. „De kerk is dus een heilige plek, een contrastgemeenschap. Net als Israël te midden van de volken.”

Levensdoel

Ds. De Wilde sloot zijn lezing af met een waarschuwing voor „ontrouw, ongehoorzaamheid, ongeloof, wereldgelijkvormigheid, verdeeldheid en dwaling.” Daarmee verzaakt de gemeente haar roeping, stelde hij. „Ons levensdoel moet zijn om Hem te verheerlijken. Iedere kerkdienst is belijdenis doen en laten zien wie God is. Welke plek Hij in ons leven heeft. Hij is het waard.”