Hermeneutiek

De hermeneutiek vormt een onderdeel van de geloofsleer, de theologie. De oorspronkelijke functie van de hermeneutiek is het vaststellen van regels voor de exegese, de Bijbeluitleg. Later ontwikkelde de definitie van de hermeneutiek zich tot het interpreteren van teksten. Het begrip is afgeleid van het Griekse woord ”hermeneuein”, wat ”uitleggen” betekent. Christelijke hermeneutiek richt zich op het uitleggen en interpreteren van de Bijbel om zodoende de Schrift beter te kunnen lezen en toepassen in het dagelijks leven.

Gereformeerde hermeneutiek

De gereformeerde hermeneutiek gaat bij het interpreteren van de Bijbel uit van twee principes: Sola Scriptura (alleen de Schrift) en Tota Scriptura (de hele Schrift). Daarbij wordt ook de historische en culturele context van de Schrift meegenomen in de interpretatie van de teksten.

Nieuwe hermeneutiek

De nieuwe hermeneutiek is een term die veel gebruikt wordt om moderne benaderingen van het begrip hermeneutiek een naam te geven. Deze vorm van hermeneutiek kwam op in de twintigste eeuw. Bij nieuwe hermeneutiek gaat het om opvattingen die uitgaan van het principe dat er uit de Bijbel geen objectieve of algemene waarheid af te leiden is, maar dat de betekenis van teksten afhankelijk is van de taal en cultuur van zowel de schrijver als de lezer.
In discussies over bijvoorbeeld homoseksualiteit en vrouw en ambt, komt de term nieuwe hermeneutiek vaak voor om veranderende opvattingen over de Schrift woorden te geven.