In zijn brief aan de Romeinen zegt Paulus: „In al deze dingen zijn wij meer dan overwinnaars, door Hem Die ons liefgehad heeft.” Evenwel moeten wij ook weten met hoe grote kracht wij tegen de ondeugden strijden. En ook: dat wij de ondeugden overwinnen en ten onder brengen. Zolang wij in dit lichaam zijn, kan er nooit een reden ontbreken waarom wij tot God hebben te zeggen: „Vergeef ons onze schulden.”

Maar in dat Koninkrijk, waar wij altijd met onze onsterfelijke lichamen zullen zijn, aldaar zullen wij geen strijd hebben, noch schulden, die ook nergens en nooit geweest zouden zijn, indien onze natuur, zoals zij oprecht geschapen is geweest, ook oprecht gebleven was. Zo behoort onze strijd (waarin wij dus aan vele gevaren onderworpen zijn, waarvan wij door de laatste victorie begeren verlost te worden) mede tot de kwaden dingen van dit leven, waardoor wij door het getuigenis van zoveel en zo grote kwaden bewezen hebben, verdoemd te zijn.

Nu heeft men ook aan te merken de ellende van het menselijk geslacht, waarin de gerechtigheid van Hem Die straft, geprezen wordt. Hij, Die wat Hij geschapen heeft ook bestuurt, heeft deze ellende goedgemaakt, vooreerst door de zegening die Hij uitgesproken had voor de zonde, zeggende: „Vermenigvuldigt, en vervult de aarde.” Die zegen heeft Hij niet willen inhouden.

Augustinus,
bisschop te Hippo

(”Over de stad Gods”, 426)