Ook ons dorp gaat mee in de onstuitbare vaart der volkeren. We zijn aangesloten op het landelijke glasvezelnetwerk.

Het karwei was uitbesteed aan een bedrijf dat er arbeidsmigranten voor inhuurde. Mannen met verweerde hoofden en kapotgewerkte handen, die geen woord Nederlands spraken. Daar waren ze waarschijnlijk op geselecteerd, om de voortgang van het project te bevorderen. Dorpelingen die hun verontrusting uitspraken als het pad naar hun woning of de bestrating onder hun carport werd opengebroken, kregen een nietszeggende blik en twee opgeheven armen ten antwoord. Waarna de mannen onverdroten voortgingen met het graven van sleuven en schieten van kabels. Hun voorman sprak pakweg vijf woorden Nederlands. „Opdracht van Glaspoort”, was zijn gestaag weerkerende refrein. Dat wist we al, door een schrijven dat was bezorgd. Tot een verdere toelichting was hij niet in staat.

Inmiddels is het stof gedaald, maar onlangs waaide het weer stevig op. Naast de parkeerplaatsen in de straat bij ons om de hoek kwam werkvolk een laadpaal voor elektrische auto’s plaatsen, tegenwoordig een routineklus. Daarom vonden we het vreemd dat die bij ons wel érg lang duurde. Het trottoir achter de paal werd over een lengte van tientallen meters opengebroken. Ook in de straat voor onze woning begonnen de mannen klinkers te verwijderen en met koevoet en schop gaten te graven in de winterse grond.

De internetkabel werd de navelstreng die de moderne mens verbindt met de wereld om hem heen

Deze keer waren het autochtone arbeidslieden, die tekst en uitleg konden geven. Bij het verwijderen van een hinderlijke boomwortel op de plek waar de laadpaal moest komen, was ook de glasvezelkabel doorgezaagd. De bewoners van een nieuw wijkje hadden daardoor geen internet. Voor velen is dat erger dan gemis aan stromend water. De internetkabel werd de navelstreng die de moderne mens verbindt met de wereld om hem heen. Dat besef bracht de aannemer ertoe zijn personeel ook ’s nachts door te laten werken. Om vier uur in de morgen stopte eindelijk het gedruis en geklop van spaden en rubberhamers.

Zo kwetsbaar zijn we dus met elkaar geworden. En dan is dit nog maar kinderspel. Op de grote wateren varen schepen die met hun anker vrij eenvoudig vitale datakabels kunnen klieven. En dat soms ook daadwerkelijk doen, met alle gevolgen van dien. Het is een reden te meer om werk te maken van een andere kabel, waarover we nadachten op een Bijbelkring van onze gemeente. De kabel van de christelijke hoop als een anker voor de ziel. Die verbindt niet aan alles van dit ondermaanse, maar stijgt opwaarts naar het binnenste van het hemelse heiligdom, waar de Voorloper is ingegaan. Dat vrijwaart deze levensader van elke vorm van beschadiging. Voor ieder die gelooft.