Wat hebben een krolse poes en een buurvrouw met elkaar te maken? Onze poes is krols. Ze miauwt zo hard dat ze soms op een huilende baby lijkt. Ze rent onrustig door het huis en haalt allerlei dingen uit die ze normaal gesproken niet doet. Ze ligt op haar rug te draaien en loopt met haar staart omhoog. De kinderen zien ook dat ze zich anders gedraagt en vragen wat er toch met haar aan de hand is en waarom ze dit gedrag vertoont.

Een prachtig moment om uit te leggen hoe God ook dieren geschapen heeft, ieder beest met zijn eigen instincten. Niemand heeft onze poes geleerd dat ze krols moet zijn en hoe dan. Het geeft gelijk een mooi aanknopingspunt om opnieuw te spreken over voortplanting. Hoe mooi heeft God die geschapen bij mens en dier. We trekken de lijn van de dieren door naar de mensen. We spreken met elkaar over aantrekkingskracht tussen man en vrouw, over de liefde tussen één man en één vrouw, over seksualiteit. Over hoe seksualiteit vorm mag krijgen binnen het huwelijk. Heel concreet, heel laagdrempelig kunnen we op deze manier dit gesprek voeren.

Het beste wat je je kind kunt geven, is laten zien dat je als vader en moeder van elkaar houdt

Een paar dagen later hebben we een barbecue met de buren uit de straat. De buurvrouw vertelt enthousiast dat de buurman haar ten huwelijk heeft gevraagd en dat ze volgend jaar gaan trouwen. Als de kinderen dit horen, reageren ze verbaasd. Hoe kan dit, de buurman en buurvrouw wonen toch al in één huis? En ze hebben ook al kinderen. Hoe kan dat?

We grijpen terug op het gesprek van een paar dagen geleden. We praten over de verschillen in visies rond huwelijk en seksualiteit. Dit is burgerschap ten voeten uit. We leggen uit hoe de Bijbel spreekt over het huwelijk, over de verhouding tussen man en vrouw. Nee, niet in hoogdravende taal. Gewoon kinderlijk eenvoudig, maar wel open, eerlijk en kwetsbaar.

Als gezin kwamen we een poosje geleden in contact met twee mannen die een relatie hebben. De vraag kwam boven: zien we dat als een gezin? In gesprekken met anderen bleken de meningen daarover verdeeld te zijn. In deze situatie heb ik opnieuw, heel concreet, geleerd om het gedrag en de persoon van elkaar los te koppelen. Wat men praktiseert, kunnen we op Bijbelse gronden niet goedkeuren. Maar als mens blijft de persoon in kwestie overeind staan, net zoals ieder ander. Een mens met kwaliteiten en mooie eigenschappen. Ook dit geeft stof tot nadenken en gesprek. Ook met de kinderen.

Wat zijn er veel situaties in het dagelijks leven die aanknopingspunten bieden. Prachtige gelegenheden om in gesprek te gaan. Over onderwerpen die misschien teer liggen, die we als lastig ervaren. Maar die juist in het gezin een plaats mogen krijgen. Is dit niet juist een thema waarover een kind van zijn eigen ouders het nodige moet horen? Of willen we dat hij de informatie van de leerkracht, van vriendjes of op straat krijgt? Juist in de openheid en veiligheid van een gezin mag hier ruimte voor zijn. Het gezin is de beste plek om te laten zien wat liefde is en hoe God die bedoeld heeft.

Laten wij dat nog zien? Durven kinderen met hun vragen te komen? Wat is het mooi als kinderen ruimte ervaren om thuis te vertellen wat kinderen in de klas of op straat hebben gezegd over seksualiteit. Reken maar dat er op dit gebied aan de kinderen getrokken wordt en dat er veel invloeden van buitenaf komen. Op jonge leeftijd, maar ook als ze ouder worden. Wat horen pubers op school, wat zien ze voorbijkomen op sociale media.

Het beste wat je je kind kunt geven, is laten zien dat je als vader en moeder van elkaar houdt. Laten zien hoe God het huwelijk en seksualiteit bedoeld heeft. Dat begint al vroeg in het leven van een kind. Dit geef je het mee voor zijn leven lang.

De auteur is trainer toerusting en vorming bij Stichting De Vluchtheuvel.