Van Vlastuin benadrukt dat de Bijbel op twee manieren over de overheid spreekt: als „dienares Gods” (zoals in Romeinen 13) en als het terrein waar een geestelijke strijd plaatsvindt (zoals in Efeze 6). Daarin ziet hij een blijvende spanning: aan de ene kant de hoge roeping van ministers en Kamerleden, aan de andere kant het zondige en menselijke in hun handelen. Cynisme acht hij voor een christen niet passend. Wel een nuchtere, biddende verwachting.

Uit onderzoek naar de afgelopen 25 jaar blijkt dat vrijwel geen enkel kabinet de rit uitzit; het aantal demissionaire dagen neemt toe en formaties duren langer. Dat vergroot de bestuurlijke instabiliteit en maakt dat moeilijke dossiers, zoals stikstof en asiel, blijven liggen.

In het slot van het gesprek komen verschuivingen binnen de christelijke achterban aan bod. Voor behoudende christenen is stemmen op een expliciet christelijke partij vandaag minder vanzelfsprekend. Partijen als Forum voor Democratie en JA21 trekken ook reformatorische kiezers. Van Vlastuin begrijpt de aantrekkingskracht van nationale trots en nostalgie, maar plaatst vragen bij de inhoudelijke invulling van „christelijke waarden”, bijvoorbeeld rond huwelijk, gezin en zondagsrust. Politiek en geloof laten zich volgens hem niet scheiden, omdat ieder mens zijn politieke keuzes maakt vanuit een bepaald gods- en mensbeeld. Voor de SGP betekent dit bezinning op de concurrentie op rechts en op het bewaren van een eigen koers.