De lampen zijn uit, de rolgordijnen hangen half naar beneden. In het schemerdonker buigen havisten uit de eerste klas zich over een A4’tje. Op het digibord komen spannend uitziende AI-afbeeldingen voorbij. Op de achtergrond klinken geluiden: snelle, rennende voetstappen, gehijg, woest geblaf van een hond en muziek.

Aan de hand van vijf afbeeldingen schrijven de leerlingen een verhaal over vervolgde christenen. De Gomarus Scholengemeenschap houdt een actie voor de vervolgde kerk. Niet iedere leerling is daarvan op de hoogte, blijkt als docent aardrijkskunde Arjan Broer de les inleidt. Maar met de mededeling dat de winnaar van de schrijfwedstrijd een cadeaubon krijgt, weet hij interesse te wekken.

De verhalen die de leerlingen maken, moeten gaan over de vervolgde kerk. Daarom nodigde Broer het Deputaatschap Bijzondere Noden van de Gereformeerde Gemeenten uit om voorlichting te geven over vervolgde christenen. Tijdens deze workshop –de aftrap van de verhalenwedstrijd– leren de brugklassers hoe ze gevoel en spanning in een verhaal over vervolgde christenen kunnen brengen.

Amir

„In de Bijbel staan meerdere voorbeelden van vervolgde christenen. Die gedeelten zijn heel feitelijk beschreven. Door bijvoorbeeld emoties en sfeer te beschrijven, kun je je beter in de situatie inleven.” Herbert Bolier, communicatieadviseur bij Bijzondere Noden, klikt al pratend door zijn PowerPointpresentatie.

Het eerste hoofdstuk van hun verhaal mogen de leerlingen tijdens dit lesuur al schrijven, zegt Bolier. „Er komen vijf plaatjes op het bord”, legt hij uit. „Die gaan over Amir, die op de vlucht is. Onder in beeld staan woorden, zoals ”verdriet”, ”moe” en ”donker”. Die helpen jullie met het bedenken van jullie verhaal.”

Na het schrijven mag eerst een jongen zijn verhaal voorlezen. beeld Cees van der Wal

Dan is zijn klasgenootje aan de beurt. beeld Cees van der Wal

Herbert Bolier van Bijzondere Noden geeft tips aan leerlingen van de Gomarus. beeld Cees van der Wal

Bolier schreef zelf een boek over een vervolgde christen. beeld Cees van der Wal

Inspiratie voor een verhaal kregen de leerlingen uit de eerste klas van de havo vanzelf. beeld Cees van der Wal

IJverig gaan de scholieren aan de slag. Af en toe klinkt er wat geroezemoes. Niet iedereen kan zich goed concentreren. „Hou je mond nou eens dicht, ik moet nadenken!” roept een jongen naar een paar giechelende meisjes. Pennen krassen over het papier, terwijl Bolier en docent Broer goedkeurend naar de volgekrabbelde blaadjes kijken.

Inleving

Bijzondere Noden geeft zo’n 120 voorlichtingen per jaar, zegt Bolier later. Maar deze schrijfles is „uniek”. Het idee om plaatjes en geluiden te gebruiken, kwam uit zijn eigen koker. „Het is belangrijk om je in te leven in de vervolgde kerk”, legt hij uit. „Schrijven is daarvoor heel geschikt. Daartoe wilde ik de leerlingen uitdagen. Met beeld en geluid gaan ze zich ook afvragen: wat hoor ik? Wat zie ik? Wat ervaart de vervolgde kerk?”

En dat slaat aan, vertellen Barend, Sara en Rachel na de les. Eerst vonden de eersteklassers het „een beetje saai”, maar toen ze aan de slag moesten met op de achtergrond spannende foto’s en geluiden, werd het „toch wel leuk”, vertellen ze.

„Met zo’n verhaal ga je toch meer nadenken over vervolgde christenen”, zegt Rachel. Sara beaamt dat. „De plaatjes met de muziek hielpen, want je zat meer in het verhaal”, legt ze uit. Ook Barend kijkt er zo tegenaan. „Ik vind het wel goed dat school hier aandacht aan geeft”, zegt hij. „Wij weten niet zoveel over vervolgde christenen, dus dit helpt om er meer over te leren.”

Klappen

Aan het eind van de workshop mogen twee leerlingen hun verhaal voorlezen. „Komt-ie hoor”, begint een jongen zijn hoofdstuk. De andere leerlingen klappen als hij klaar is met lezen. „Goed gedaan”, prijst Bolier hem.

Lees ook

Is christen zijn in Urk, Barneveld of Gouda makkelijker dan in Noord-Korea?

Ook een meisje kan rekenen op een compliment. Met haar stem probeert ze het verhaal extra spannend te laten klinken. „Voor de komende weken hoeft dat alleen nog op papier”, zegt Bolier. „Iedereen mag meedoen aan de verhalenwedstrijd”, vult Broer hem aan.

Doen Rachel, Sara en Barend mee? „Misschien”, lachen ze. „Als ik het niet vergeet”, zegt Sara grijnzend.