Poetin zet Oekraïne letterlijk in de kou. Trump zal en moet Groenland hebben. Het gaat er heet aan toe. Rutte krijgt de stroop niet aangesmeerd om Daddy, slaaf van luimen, machtswellust en hartstochten, te paaien en op andere gedachten te brengen. Nog even en de stroopuitgaven van de NAVO overstijgen de defensie-uitgaven.

China is lachende derde. Canada en andere westerse landen vallen als rijpe appels in de Chinese economische schoot. In eigen land spoort onze overheid ons aan noodpakketjes in huis te hebben om de eerste dagen van een catastrofe te overleven. En daarna...?

Deze wereld is een grote heksenketel en daardoor een vruchtbare voedingsbodem voor angst, onzekerheid en gevoelens van depressiviteit. De wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg groeien. Aan cliënten geen gebrek, wel aan geld en medewerkers. Vooral jongeren stromen de wachtkamers binnen. Ze zouden watjes zijn. Als dat zo is, ligt de schuld bij opvoeders die hen in de watten gelegd hebben. Over het algemeen zijn we meer vatbaar voor pessimistisch stemmende informatie dan voor positieve berichten. De evolutiepsychologie heeft daar een verklaring voor. Ze neemt ons mee terug de oertijd in. We zouden nog steeds alert zijn op gevaarprikkels. Ons brein is niet helemaal bij de tijd, het ziet overal beren en tijgers, adders en ander slangengebroed.

Het lijkt mij eerder dat secularisatie en ontkerkelijking de grond onder ons bestaan hebben weggeslagen. Nu God overbodig en zelfs doodverklaard is, zijn we teruggeworpen op onszelf. Ook op relationeel vlak is er veel treurnis, gevolg van de verticale breuk. Veel vrienden blijken ook nog eens slechts van digitale aard te zijn. Je kunt zomaar ”ontvriend” worden en als je hoop dan ook nog eens valse hoop blijkt te zijn, omdat buiten Christus gehoopt wordt, dan blijven ontnuchtering, teleurstelling en zelfs wanhoop over. Zo staat menigeen er uiteindelijk alleen voor in het leven dat vol onzekerheden is, waarin AI oprukt en je baan en je opleiding op losse schroeven kan zetten. Op dit moment lijken alleen kappers nog uit de revolutionaire technologische gevarenzone te blijven.

Er is maar één remedie: terug naar de Bron. Voor wie leeft uit en met God staat het er nooit hopeloos voor. We zien heel het gebeuren in Zijn licht. Het geloof blijft altijd positief. Het zegt „alhoewel” en „nochtans”. En nu ik. „Wat verwacht ik, Heere?” Wie verwacht ik...? „Míjn hoop is op Ú” (Psalm 39:8). Buiten Hem en buiten bekering tot Hem valt er niets meer te hopen.

Alleen kappers lijken nog uit de revolutionaire technologische gevarenzone te blijven