Kinderachtig. Dat vind ik ten diepste hoe ik reageer op sneeuwval, ijs en vrieskou. Maar waarom eigenlijk?

Ik had nooit durven hopen dat ik in de eerste dagen van 2026 als een blij kind door een pak sneeuw zou waden. Want ja: ik voel me altijd toch weer een kind als er sneeuw en kou wordt voorspeld. Welke volwassen man is er immers zo kinderachtig dat hij bijna in de nacht uit bed zou gaan om te zien of er echt zoveel sneeuw valt als voorspeld? Nou ja, ik dus. Bijna, dat dan weer wel.

Maar wat was het een feest toen ik op een goede dag inderdaad bij het opstaan de sneeuw tegen de ramen geplakt zag. Sneeuwjacht, noemen weerkundigen dat. Dat is bijna nog mooier dan de gewone sneeuwval waarbij dikke, witte vlokken alles van ons bedekken onder een smetteloos, wit kleed.

Juist in deze dagen ben ik blij op de Veluwe te wonen, hoewel ik veel meer van zee houd dan van bossen. Dat zal te maken hebben met de plaats waar je wieg stond. Niet voor niets verhuizen iedere zomervakantie kustbewoners richting de bossen en vice versa.

Nu glibber ik echter verwachtingsvol met de auto de stad uit richting de bossen. Aangekomen op de hooggelegen delen van de Veluwe kan ik de auto bijna niet uitkomen. Zoveel sneeuw heb ik in jaren niet gezien. Kinderen glijden gillend met sledes de hellingen af en ouderen kijken vertederd toe. En ondertussen verandert het landschap meer en meer in een verstild schilderij.

Verstild ja. Sneeuw doet namelijk niet alleen iets met de ogen, het doet ook veel met de oren. Het dempt ieder geluid en geeft je het gevoel te leven in een beschermde cocon terwijl het zicht ruimtelijker is dan ooit.

Een leven zonder seizoenen wordt toch weer saai

Na heel lang in stilte ploeteren door de sneeuw komt er een tegenligger in zicht. Hij beweegt bijna ritmisch mee met de muziek die blijkbaar in zijn oren klinkt. Hoe dom. Zelfs een telefoonverslaafde als ik duld hier geen mobiel en zéker geen oortjes.

Kon het maar twaalf maanden per jaar dit weer zijn, fluistert de kleuter in mij. En de volwassen Wim zegt terug dat ik het dan toch weer zat zou worden. Omdat een leven zonder seizoenen toch altijd weer saai wordt.