„Ik had een volledige kantoorbaan en ’s avonds studeerde ik voor mijn boekhouddiploma. Mijn ouders zagen hoeveel moeite het me kostte, maar ze verplichtten me bijna om door te gaan – omdat ze in me geloofden”, weet Veenendaal. „Toen ik het papiertje had bemachtigd, gaven ze mij deze naaimachine. Het was voor hen een grote uitgave, maar ze wisten hoeveel plezier ik ervan hebben zou.”

Nu, 65 jaar later, werkt de machine niet meer zo goed. „Maar ik kan hem niet wegdoen. Het zou voelen alsof ik een stukje van mijn ouders wegdoe”, mijmert ze. „Het gaat niet om bruikbaarheid, maar om de herinnering, om de warmte en de liefde.”