We hadden onze vakantiebestemming er niet om uitgezocht, maar aangezien er jaarlijks busladingen vol internationale tuinliefhebbers Sissinghurst aandoen, viel dit uitje in de categorie must see.

De enige dame die uit de toon viel, was een witte teef met een baardje

Er komen vast vooral ”Libellevrouwen”, gokte ik voorafgaand aan ons bezoek. Type rijpere vrouw, witte linnen jurk, bijpassende handtas en modieuze zonnebril. Een vooroordeel natuurlijk, maar wel één dat aardig klopte. De enige dame die ter plekke uit de toon viel, was een witte teef met een baardje aan haar kin, aan de riem van een oudere mevrouw. Ik vond haar alleraardigst en complimenteerde het baasje met het dier. „I like her beard”, zei ik. Waarop mevrouw glimlachte en zei dat de baard van haar hond niet erg „ladylike” was. Met andere woorden: niet zoals het een dame betaamt. Afijn. We waren hier voor bloemen en planten.

„Jij bent toch niet zo van de romantische tuinen?” zou mijn schoonmoeder, ook verwoed plantenverzamelaar, later appen. Daar had ze wel een punt, want ik heb een voorliefde voor strakke lijnen en stoere planten. Grote bladplanten als tafelblad (Astilboides tabularis) of sierrabarber, die de kale voorjaarsgrond met zijn majestueuze bladeren bedekt. Rozen zal ik niet zo snel zelf planten, zeker niet in combinatie met lavendel. Gewoon een beetje te liefjes naar mijn smaak – sorry, lezers die daarvan houden. Maar een verweerde kasteelmuur vormt natuurlijk een perfect decor voor zo’n wolk witte klimrozen.

Toch kom ik in Sissinghurst ook zeker planten tegen die ik zo in mijn eigen borders zou willen zetten. De engelhengel (Dierama pulcerrimum ”snowbell’s”) bijvoorbeeld, en de witte Abessijnse gladiool (Gladiolus callianthus ”murielae”). Ik val als een blok voor een plant die ik thuis al eens in een pot had, maar waarvan ik de bloembol vergat, waardoor hij de winter niet overleefde: de ananasplant of kuiflelie (Eucomis). Een bol met een gebruiksaanwijzing, want hij houdt niet van vorst. Dat betekent: vóór half oktober uit de grond halen en op een koele en vorstvrije plek laten overwinteren. Het is trouwens een misvatting om te denken dat je in deze Engelse tuin alleen romantische en klassieke decors aantreft. De mediterrane tuin, in dit jaargetijde met veel gele en vergrijsde tinten, heeft juist iets ruigs en ongenaakbaars.

Terug in Nederland valt op dat parken en tuinen zuchten onder de hitte. Bomen en struiken werpen hun bladeren af of laten ze slap hangen. En ook mijn eigen tuin ligt te verdrogen in de blakerende zomerzon. Koop droogteplanten, roept hij me toe. Mm. Ik ben blij dat ik in de Engelse kasteeltuinen een aantal planten fotografeerde die droogtebestendig zijn. Zoals een sedumsoort met chocoladebruin blad en fuchsiaroze bloemknopjes. Of de Aeonium arboreum ”zwartkop”, met beeldschone zwartpaarse rozetten.

Geïnspireerd door Sissinghurst en met mijn eigen bruinverbrande zomertuin op het netvlies, bezoek ik een kwekerij in Ede. In het ijzeren plantenkarretje belandt onder meer de zonaanbidder Sedum karfunkelstein en een donkerbladige Eupatorium rugosum ”chocolate”. Deze laatste soort staat van oorsprong het meest in de schaduw, maar verdraagt ook (veel) zon. De nazomer is overigens een goede periode om tuinplanten te kopen. Veel soorten staan nog in bloei, dus je ziet wat je koopt. Bovendien is de grond nog warm en is er genoeg tijd voor planten om te aarden voordat de winter aanbreekt. Tijd dus om de witte jurk en modieuze zonnebril te verruilen voor tuinlaarzen. Niet erg ladylike misschien, maar wel zo praktisch.