Het is inmiddels een vertrouwd beeld geworden en ook onze kinderen weten goed hun weg. Toch blijven we vreemde eenden in de bijt. In tegenstelling tot het gebruikelijke contactloze afscheid, gaan onze kinderen echt de school niet binnen zonder kus en knuffel.

De juffen kennen onze rituelen, maar die leveren nog steeds grappige momenten op. Bij het horen van de afscheidsgroet kijkt een juf mij verbaasd aan: „Noemt jouw kind je nu dik?” Tja, het Nederlandse ”doei” lijkt nu eenmaal erg veel op het lokale woord voor dik. Het omgekeerde gebeurt trouwens ook: wanneer hier iets leuk is, wordt daar het woord ”kak” voor gebruikt. Iets waar wij toch heel andere associaties bij hebben…

Uiltje knappen

Het zal geen verrassing zijn dat het schoolleven hier nog meer andere gewoonten kent dan in Nederland. De schoenen gaan uit voordat je het lokaal binnenstapt. Vervolgens zoek je een plekje op de vloer, want tafels en stoelen heeft de kleuterschool niet. Liggend op de grond worden de (schrijf)oefeningen gedaan.

Na de warme schoollunch gaat de hele klas onder de douche, om daarna tot halverwege de middag een uiltje te knappen. De zon maakt het veel te warm om dan te leren. De dag wordt afgesloten met een uurtje les, waarna de kinderen een voor een weer mee kunnen met hun ouders.

De komst van een nieuwe baby in het gezin kan ervoor zorgen dat een kind niet meer naar school komt

Toga en baret

Zo aan het einde van het schooljaar is groep 2 druk met het oefenen van hun afscheid van de kleuterschool. Nog een paar weken en ze zullen ‘afstuderen’, compleet met toga en baret. Op het eerste gezicht doet zo’n uitgedoste rij kleuters komisch aan. Dat wordt anders wanneer ik besef dat dit voor een heel aantal leerlingen misschien wel de laatste keer is dat ze een schoolperiode afronden. De komst van een nieuwe baby of een zieke binnen de familie kan er zomaar voor zorgen dat een kind van de ene op de andere dag niet meer naar school komt.

Deze wetenschap geeft extra motivatie wanneer ik zelf voor de klas sta. Lestijd verandert in een zaak van gebed. Naast de benodigde lessen over de Engelse taal is er soms gelegenheid voor meer. Kleine zaadjes die er mogelijk aan bijdragen dat ook deze kinderen tot Hem komen.

Johan is, samen met zijn vrouw Anne en hun kinderen, uitgezonden door een hersteld hervormde gemeente naar Zuidoost-Azië. Zij werken daar voor Wycliffe Bijbelvertalers aan een vertaling van de Bijbel. Om veiligheidsredenen zijn hun namen gefingeerd.