Loslaten is een van de moeilijkste dingen die we moeten leren. Het doet pijn, ook al weet je dat het moment onomkeerbaar is. Loslaten zorgt voor angst of een stuk rouw. Iets waar je zo hartelijk aan verbonden bent, moet je laten gaan. En dan is loslaten iets anders dan opgeven, vergeten of verliezen. Het lijkt zo tegenstrijdig: alsof je iets moet doen, terwijl je juist de controle opgeeft.

Ik hoor nog zijn stem en zie nog zijn uitgestoken armpjes: „Mammie!” Vijf maanden mochten we voor deze jongen zorgen. Nu is het moment aangebroken dat we hem in een ander gezin moeten achterlaten. We wisten dat dit moment ging komen. De achterliggende weken hebben we er veel over gesproken en om gehuild. Maar nu is toch het moment daar. Nog één keer knuffelen we hem en zeggen we lieve woorden. Dan moeten we ons van hem losscheuren. We draaien ons om en met de tranen over onze wangen lopen we weg.

Als ouder wil je je kind vertrouwen geven, maar maak je je ook zorgen

Een moment van loslaten doet pijn. Veel pijn. We staan machteloos. We moeten accepteren dat we datgene wat we zouden wíllen vasthouden niet kúnnen vasthouden. We kunnen de situatie niet veranderen, hebben er geen invloed op.

Die moeder die haar zoon voor het eerst met vrienden op vakantie ziet gaan, verzucht: „Wat vind ik het moeilijk om hem te laten gaan.” Of die moeder van wie de dochter deze week naar de eerste klas van het voortgezet onderwijs gaat. Zij vraagt zich angstig af of het allemaal wel goed zal gaan. Of die man wiens gezondheid met kleine stapjes achteruitgaat en die bepaalde dingen niet meer kan. Hij heeft er geen invloed op. Het proces zet door. Hij heeft geen keuze en moet loslaten wat hij ooit wél kon. Of als we ervan overtuigd zijn dat onze visie op het werk toch echt de beste is, maar daarin alleen staan.

Zo zijn er nog veel meer dingen te noemen die we niet kunnen vasthouden. Dat hoeft niet alleen te gaan om iets wat we in handen hebben en verliezen. Hoe vaak is het niet moeilijk om een bepaalde gedachte of overtuiging los te laten? En dan de emoties die daarbij komen kijken. Houd ik ze vast of laat ik ze los?

Laat me los en houd me vast. Is dat niet juist wat pubers roepen? Nee, natuurlijk zeggen ze dat niet met deze woorden, maar uit hun gedrag blijkt het duidelijk. Wat een worsteling voor ouders: hoe geef je dit dan daadwerkelijk vorm? Vasthouden en loslaten tegelijk. Je kind wil zijn eigen ding doen en zoekt naar zijn identiteit. Als ouder wil je vertrouwen geven, maar maak je je ook zorgen. Je bent bang dat je de grip op je kind verliest. Je moet dan een evenwicht vinden. Jim Furrow zegt: „Ik ben er voor je met open armen, maar jij bepaalt of je er behoefte aan hebt.” Zo toon je begrip, geef je je kind vertrouwen en respecteer je hem ook.

Maar hoe zit het dan met de dingen die me belemmeren of energie kosten? Die situatie, die gedachte, die emotie? Ik kan dat echt niet zomaar loslaten. Nee, dat klopt. Dat kunnen we ook niet van het ene op het andere moment. Daar komt heel wat bij kijken. Je hóeft het ook niet in één keer los te laten; we mogen onszelf tijd gunnen. Accepteren dat we dingen niet kunnen veranderen, alle gedachten en verwachtingen loslaten. De angst opgeven. Loslaten is niet gemakkelijk, maar wel de enige weg vooruit. Dan moeten we dingen uitvechten, ook in ons eigen hart. En dan bedoel ik niet dat we gebalde vuisten in onze broekzak moeten stoppen. Nee, we moeten eerst met dingen worstelen en klaarkomen tussen God en ons hart. Dan mogen we het in Gods handen leggen. Bij Hem mogen wij alles loslaten en zijn onze handen leeg. Leeg om te ontvangen.

De auteur is trainer toerusting en vorming bij Stichting De Vluchtheuvel.