Tal van onderwerpen zouden deze week een plekje kunnen krijgen in dit stukje. Maar het lukt me niet om dat afschuwelijke ongeluk in Zeeland uit mijn hoofd te krijgen.

Een koppig Iran en een schreeuwende Trump; je zou alleen over dat onderwerp al makkelijk een paar columnpjes van 285 woorden per stuk kunnen vullen. En dan is er nog Elon Musk en de coronacommissie en …

Nee, het lukt me niet, omdat ik steeds weer terugscroll naar nieuwsartikelen over dat vreselijke ongeluk in Zeeland. Drie kinderen en een directeur kwamen erbij om. Ook liggen er nog kinderen ernstig gewond in het ziekenhuis. Dus hoe zijn die aantallen als dit artikeltje in de krant staat? Ik wil er niet aan denken.

Ze gingen op schoolkamp toen een auto op de groep, die op het fietspad fietste, inreed. Schoolkamp. Dat is toch een beetje de grotere broer van het schoolreisje. In mijn basisschooltijd waren ze er nog niet en kwamen we ook in de hoogste klassen van de basisschool niet verder dan het schoolreisje van één dag. Maar ik weet nog heel goed hoe ik altijd naar die buitenschoolse activiteit uitzag.

En dan is daar die auto …

Ik stel me voor hoe ze op pad gingen. Toch wel wat opgetogen over dat wat komen ging. Vrienden en vriendinnen kwebbelend naast elkaar. En een niet zo populair meisje of een niet zo stoere jongen een beetje stilletjes achteraan. En dan is daar die auto, die klap, de dood.

De ene avond aan tafel tijdens het avondeten enthousiast vertellen over wat ze op schoolkamp allemaal gaan doen. De volgende avond is de stoel waar hij of zij zat leeg. Voor altijd.

Er zijn geen woorden voor.

Figuurlijk niet. En wat mij betreft letterlijk evenmin.