Jaarrond worden citroenen geoogst. Althans, in mediterraan gebied. Op marktjes, langs wegen, in frisgroene bomen: in het Noord-Afrikaanse Algerije, dat ik in februari bezocht, zijn de grote gele citrusvruchten onmogelijk over het hoofd te zien. In een gammel marktstalletje wachten bergen met tientallen citroenen – en talloze sinaasappels, dadels en courgettes – op een koper.

Ik wijs enkele citrusvruchten aan; de citroenkweker legt ze in de weegschaal en knoopt er vervolgens een plastic zakje omheen. De citroen gedijt bij een mild Middellandse Zeeklimaat. De Algerijnse citroenen hebben Nederland niet bereikt, dus voor dit recept heb ik biologische Spaanse bij de Hollandse buurtsuper op de kop getikt.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen: niet alleen de beschikbaarheid van de vrucht maakte dat ik een citroentaart als aftraprecept in de kookrubriek koos. Dat proevers enthousiast bevestigen dat het baksel „echt heerlijk” is, helpt deze kersverse kookcolumnist namelijk over de eerste koudwatervrees heen. Het ene gezinslid bestelde de taart vast als verjaardagszoetigheid; de ander stopte me een verbeterpunt toe: meer citroen gebruiken, want „een tikje zuurder, daar houd ik van”.

Om aan zoete en zure wensen te voldoen, combineer ik dadel en citroen in de taart

Om aan zoete en zure wensen te voldoen, combineer ik dadel en citroen in de taart. De bodem bestaat uit dadels, amandel- en boekweitmeel; die smaakt en oogt een tikje kruimeliger en meer nootachtig dan een bodem van bloem en boter. De lemoncurdvulling is geïnspireerd op het Britse gele beleg.

Lemoncurdtaart, gebakken. beeld RD

Biologische, Spaanse citroenen. beeld RD

Verse citroenrasp voor in de lemoncurdvulling. beeld RD

Citroen in de zon. beeld RD

Medjooldadels voor in de taartbodem van de lemoncurd. beeld RD

Lemoncurdtaart. beeld RD