De liefde is milddadig en geeft voor Jezus alles ten beste. Ziedaar, het doel van de vrouwen met hun specerijen.

Maar slaan wij hen eens verder gade. Zullen zij zo gerust en ongestoord op weg gaan? Nee, daar komt hun een bezwaar in de gedachten. En wel dit: „Wie zal ons de steen afwentelen?” Het is bekend dat toen Jezus begraven was in de hof van Jozef in dat nieuwe graf, die uitgehouwen rotssteen, zij een zeer zware steen op het graf gelegd hadden. Hetzij dan voor het wegstelen, voor de schendende hand van baldadige zon­daars of voor het wild gedierte. Hoe het ook zij, die zware steen lag erop, ervoor of ertegenaan. En dat komt nu in de gedachten. Zij zeiden tot elkaar, zegt Markus: „Wie zal ons de steen van de deur van het graf afwentelen?” Die steen lag hen nu zwaarder op het hart dan dat hij op het graf lag. „Ach”, zeggen zij, „misschien is al onze moeite tevergeefs, want: wie zal ons die steen afwentelen? Rachel had nog een sterke Jakob, die de zware steen van de waterput afwierp. Maar wie zal in de vroege morgenstond bij dat graf zijn om ons te helpen? En waren er ook mensen bij het graf, dan zullen zij ons niet willen helpen, vanwege de vijandschap tegen Jezus, Die wij zo hartelijk liefhebben.”

Ds. C. van den Oever,
predikant te Rotterdam

(”Feeststoffen”, 1859)