Elke student een gelijke kans op een felbegeerde kamer in de Randstad. Dat is wat DUWO wil bereiken met de nieuwe werkwijze. Volgens de organisatie hebben woningzoekenden door het huidige hospiteerbeleid geen gelijke kansen op een woning.

Er zou sprake zijn van een gesloten systeem, meldt DUWO op haar website. Vrijgekomen kamers worden voornamelijk gedeeld in besloten Whatsapp- en Facebookgroepen. Hierdoor hebben leden van een studentenvereniging meer kans op een studentenkamer. Zit iemand niet bij een vereniging of heeft diegene geen groot netwerk, dan is het een stuk lastiger om een kamer te vinden, aldus de huisvestingsorganisatie.

Als sociale huisvester ziet DUWO het als haar taak om de schaarse betaalbare kamers op een eerlijke manier te verdelen. Daarom wil ze voortaan zelf bepalen welke geïnteresseerden kans maken op een kamer. Potentiële huurders reageren via een landelijk aanbodplatform, waarna DUWO een voorselectie maakt. Door rekening te houden met objectieve criteria, zoals inschrijfduur of loting, hoopt de organisatie meer gelijkheid te creëren.

Onrust bij verenigingshuizen

Die redenering overtuigt niet iedereen. Een huisgenoot kiezen uit een door DUWO geselecteerde groep, zorgt voor weerstand onder studenten. Vooral bij verenigingshuizen klinkt onrust. „Onder leden heerst de angst dat ze met het nieuwe beleid de veilige plek verliezen die verenigingshuizen bieden”, zegt Rebecca Post, voorzitter van de christelijke studentenvereniging C.S.F.R. Leiden.

Van de honderdtwintig leden die de Leidse vereniging telt, zijn er ruim veertig woonachtig in een DUWO-woning. Deze verenigingshuizen zijn belangrijk, vertelt Post. „Veel leden van de christelijke studentenvereniging komen niet uit de buurt van Leiden. In verband met de reisafstand hebben ze een studentenhuis nodig. Anders kunnen ze hier niet studeren of lid worden van de vereniging.” Daarnaast worden de huizen gebruikt voor verschillende verenigingsactiviteiten. „Leden van Bijbelkringen komen daar bijeen om te eten, Bijbel te lezen en voor elkaar te bidden. Dat doe je niet zo snel in een café.”

Bovendien is de persoonlijke betrokkenheid erg hoog in verenigingshuizen, stelt Post. Zo gaan bewoners naar dezelfde vereniging, op zondag samen naar de kerk en waarderen ze de vertrouwdheid. Volgens haar loopt de vertrouwde huissfeer gevaar als er bij een vrijgekomen kamer alleen gekozen kan worden uit een door DUWO voorgesorteerde selectie van potentiële huisgenoten.

Saamhorigheid

Die vertrouwde huissfeer in verenigingshuizen herkent Jesse Treurniet. Hij woont ruim twee jaar in een verenigingshuis van de Vereniging Gereformeerde Studenten te Delft (VGSD). „Een groot deel van de verenigingscultuur drijft op deze huizen.” Leden kunnen hier blijven slapen, met elkaar eten en eerstejaars kunnen in deze huizen kennismaken met de vereniging, legt de student uit. Hij erkent dat verenigingshuizen niet-leden uitsluiten van een woonplek, maar „die kunnen terecht in een van de vele studio’s van DUWO.”

Ondanks de petities en brieven die C.S.F.R. samen met andere studentenverenigingen naar de organisatie stuurden, ziet het ernaar uit dat het nieuwe beleid wordt doorgezet, verzucht Post. Samen met andere verenigingen is ze met de organisatie in gesprek, maar tot nu toe zonder resultaat. In een schriftelijke reactie geeft DUWO aan dat deze gesprekken nog lopen en dat ze zich bewust zijn van de frustraties. Desondanks ziet Post voorlopig geen concrete oplossing voor de studentenvereniging. „We verzoeken DUWO wel met klem om rekening te houden met de identiteit van onze huizen.”

Mocht het beleid inderdaad worden ingevoerd, dan betekent dit voor Treurniet het einde van zijn verenigingshuis, dat al veertig jaar eigendom is van DUWO. „Ver voor die tijd was mijn studentenhuis al een verenigingshuis van VGSD, we bestaan sinds 1967. Het voelt dan niet eerlijk als het dan binnen een aantal jaar wordt opgeheven. De kans is klein dat er bij de selecties van DUWO een VGSD-lid zit.”