Rachab kende de verschrikking van Gods oordeel. Deze verschrikking was op Jericho gevallen. De hele vestingstad beefde door de geruchten over Israëls doortocht door de Rode Zee en de overwinningen op Sihon en Og. Rachab zocht een uitweg. Ze vertelde aan de twee verspieders haar vrees en vroeg of er een middel was om de welverdiende straf te ontgaan en in vrede te worden aangenomen. Hoe onmogelijk leek dit. Een hoer, een Kanaänitische, levend in de zonden en levend onder de vloek. Zou er voor zo één ook maar één reden kunnen zijn om niet met Jericho om te komen? Er lag niet één belofte voor haar. Ze was een nakomeling van Kanaän, de vervloekte zoon van Cham. Ze stond overal buiten. Hebt u voor uw waarneming ook weleens overal buiten gestaan? Van nature net als Rachab levend in de zonden en levend onder de vloek, alhoewel tot u wel veel liefelijke roepstemmen kwamen en evenzoveel indringende waarschuwingen.

Het oordeel komt. Met angstige ogen kijken de inwoners van Jericho naar de rondtrekkende menigte Israëlieten. De angstige ogen worden nog groter als de bazuin klinkt en de grond onder de voeten begint weg te zakken. De stevige muren storten in. Waar eens hun hoop op rustte, is in één ogenblik vergaan. Voor men het goed en wel beseft, klauteren Israëlitische strijders reeds over de rotsblokken en brengen alle inwoners van Jericho om, behalve Rachab, en eenieder die in haar huis de toevlucht nam. Ze is niet omgekomen.

Hoe kwam het nu dat Rachab niet omkwam? Was ze een beter mens? Nee. De Heilige Schrift zegt: „Door het geloof is Rachab, de hoer, niet omgekomen.” Alleen door het geloof in de belofte van het Evangelie is Rachab niet omgekomen. Ze hing als het ware al die tijd aan dat uitgehangen scharlaken koord. Wat een kracht heeft dit oprechte geloof. Ze hangt volledig aan Gods toezegging.

De Hebreeënschrijver wijdt heel hoofdstuk 11 eraan om de kracht van het geloof en de uitkomst te beschrijven. Zonder het geloof is het onmogelijk om God te behagen (11:6), maar door het geloof zijn de muren van Jericho gevallen, zijn de muilen van leeuwen toegestopt en zijn koninkrijken overwonnen (11:33). Dit hoofdstuk bemoedigt gelovigen die te maken hebben met moeilijke omstandigheden. Zo is het geloof van Rachab tot bemoediging om nochtans te geloven.

Al degenen die bij Hem schuilen, zullen behouden zijn

Eenmaal komt Gods eindoordeel. Dan komt de scheiding openbaar die er in ieders hart reeds ligt: „Die in de Zoon gelooft, die heeft het eeuwige leven; maar die niet gelooft, de toorn Gods blijft op hem.” Alle muren storten dan in. Al onze vestingen gaan eraan. Alleen Christus blijkt dan de veilige vesting te zijn. Al degenen die bij Hem schuilen, zullen behouden zijn. Hij heeft het oordeel reeds gedragen. Zoek daarom in Christus uw veiligheid en geborgenheid.

Wat zal het een wonder zijn als eenmaal ons levenseinde komt en uit vrije genade Gods Kerk zalig wordt. Hoeveel te meer zullen we dan erkennen dat het loutere en soevereine genade is geweest die ons thuisbracht. In ons is geen waardigheid, het is alleen om Jezus’ wil, door de liefde van de Vader en het geschonken geloof.