Mijn man is, nadat hij ernstig ziek is geweest door corona, nooit meer helemaal de oude geworden. Onder druk werken ging niet meer. We ervoeren dat God ons riep om op een andere manier van betekenis te zijn voor mensen. Dat doen we door gasten te ontvangen in het gastenverblijf bij ons huis, maar ook door ons in te zetten binnen de kerk. Wim maakt sinds een jaar deel uit van de Kirchenvorstand, een soort kerkenraad.

Kerkelijk hebben mijn man en ik verschillende overgangen gemaakt. We komen beiden uit de Gereformeerde Gemeenten. Na ons trouwen zijn we hervormd geworden. De laatste jaren in Nederland kerkten we in een baptistengemeente. In de Harz is de keuze qua kerken beperkt. Er zijn alleen evangelisch-lutherse gemeenten en rooms-katholieke kerken. Elders in Duitsland zijn er ook wel meer behoudende Freikirchen, maar hier niet.

We hebben bewust voor de gemeente in Walkenried gekozen vanwege de prediking: daarin staat Christus centraal en wordt er opgeroepen tot bekering. Dat is voor ons cruciaal. In de kerk in het dorp waar we wonen misten we dat.

We zijn blij met onze plaats in deze gemeente. Er zijn door onze inbreng zelfs dingen in beweging gekomen. Zo was het gebruikelijk dat jonge ouders hun kind op zaterdag lieten dopen. Omdat wij menen dat dit juist in het midden van de gemeente dient te gebeuren, heeft Wim dit aan de orde gesteld in de Kirchenvorstand. Daarop is besloten dat kinderen weer op zondag en in een gewone kerkdienst inclusief preek worden gedoopt. Ook al zitten de ouders daar misschien helemaal niet op te wachten.

De kerkelijke betrokkenheid is voor ons een lastig punt. Onze gemeente heeft ongeveer 800 leden, maar op zondag zitten er maar 30 mensen in de kerk. Trouw in de kerkgang, wat in de gemeenten waarvan we in Nederland lid waren vanzelf sprak, komt hier veel minder voor. Het lijkt wel alsof mensen God niet nodig hebben.

Het voormalige cisterciënzerklooster in Walkenried. beeld Wim van den Belt

Openluchtdienst in de tuin van de pastorie op Hemelvaartsdag. Deze jaarlijkse dienst vindt altijd in de openlucht plaats, als het weer het toelaat. beeld Wim van den Belt

De Kapitelsaal van het voormalige cisterciënzerklooster in Walkenried. Hier vinden elke zondag de kerkdiensten van de evangelisch-lutherse gemeente plaats. beeld Wim van den Belt

Het voormalige cisterciënzerklooster in Walkenried dateert uit de 11e eeuw. Sinds de Reformatie worden hier protestantse diensten gehouden. beeld Wim van den Belt

Het voormalige cisterciënzerklooster in Walkenried. beeld Wim van den Belt

Openluchtdienst in de tuin van de pastorie op Hemelvaartsdag. Deze jaarlijkse dienst vindt altijd in de openlucht plaats, als het weer het toelaat. beeld Wim van den Belt

De Kapitelsaal van het voormalige cisterciënzerklooster in Walkenried. Hier vinden elke zondag de kerkdiensten van de evangelisch-lutherse gemeente plaats. beeld Wim van den Belt

Het voormalige cisterciënzerklooster in Walkenried dateert uit de 11e eeuw. Sinds de Reformatie worden hier protestantse diensten gehouden. beeld Wim van den Belt

Er zijn ook theologische verschillen waar we moeite mee hebben. De predikant roept weliswaar op tot bekering, maar lijkt er tegelijk van uit te gaan dat uiteindelijk iedereen behouden wordt. Het oordeel waar de Bijbel over spreekt, ziet hij als een tijdelijke straf. Als dit onderwerp bijvoorbeeld op de Bijbelclub aan de orde komt, is dat iets waar wij ons niet in kunnen vinden. Dan moeten we ons echt even herpakken.

Maar een andere gemeente zoeken, als die er al is, is geen optie. We hebben het op ons hart gekregen om in deze gemeente van betekenis te zijn. Dus richten we ons op waar we elkaar wel in kunnen vinden: dat Christus aan het kruis is gestorven voor onze zonden en dat wij vergeving nodig hebben.”