Christus vraagt niet om cultuurstrijders, maar om volgelingen
Betekent de navolging van Christus met een zweep door de tempel gaan? Nee, Zijn roeping is nog radicaler.
„Ik ben niet zo van die Jezus die Zijn andere wang toekeert, bij de Jezus die de tempel schoonveegt en alles omgooit voel ik meer.” Met die woorden zette Wierd Duk de afgelopen weken een toon neer die opvallend goed lijkt te landen bij een deel van christelijk Nederland. Hij vindt dat christenen te veel de verbinding zoeken, te voorzichtig zijn, te weinig „staan”. Zijn boodschap is helder: minder zacht, meer fel. Minder verbinden, meer strijden.
Maar precies daar schuurt het. Want de vraag is niet of christenen soms duidelijk moeten zijn – dat moeten we zeker! Dit is ook geen pleidooi om onze mond te houden, maar juist om onze mond open te doen over de juiste dingen.
Strijdbaar
Dat de woorden van Duk resoneren, begrijp ik. Christenen ervaren druk, onbegrip en soms minachting. Het voelt aantrekkelijk wanneer iemand zegt: „Jullie zijn te zachtaardig, je moet harder zijn.” Er spreekt iets uit van erkenning én verzet: eindelijk iemand die het voor je opneemt.
Cultuurchristendom wil winnen, terwijl Christus juist leert dat alleen in Hem de overwinning is
Maar sympathie is geen kompas. Een krachtige toon maakt iets niet automatisch waar. En een strijdbaar beeld van Jezus die met de zweep door de tempel gaat, is niet het beeld dat de Schrift aan Zijn discipelen meegeeft als leefregel.
Ja, Hij veegde de tempel schoon. Maar Hij zei ook: „Neem mijn juk op u, en leer van Mij, dat ik zachtmoedig ben en nederig van hart” (Mattheüs 11:29).
Duk vindt dat christenen te veel op ”verbinding” gericht zijn, te bereid om zich weg te cijferen. Maar precies dát is wat Christus van ons vraagt. De Bijbel roept ons niet op om harder te worden, maar om de minste te zijn. Dat is niet zwak, dat is gehoorzaamheid. Het is juist ongehoorzaamheid om die verbinding niet aan te gaan.
We hoeven ons geloof niet te verdedigen alsof alles van ons afhangt
Veel Joden hoopten op een Messias die hen zou bevrijden van politieke onderdrukking. Een leider die de strijd zou aanbinden. Maar Jezus wees dat pad resoluut af. Hij kwam niet om het volk te mobiliseren tegen de Romeinen en droeg Zijn volgelingen niet op om tegen de macht te vechten, maar om Hem te volgen.
Jezelf wegcijferen, de minste zijn en van Hem getuigen. Daarin zit geen zwakte maar juist kracht. Zijn juk is toch zacht en zijn last licht?
Standvastig
Het cultuurchristendom dat vooral spreekt in termen van traditie, strijd en „onze beschaving” raakt de kern van het Evangelie kwijt. Het gebruikt christelijke symboliek, maar kent geen christelijke gezindheid. Het wil winnen, terwijl Christus juist leert dat alleen in Hem de overwinning is.
Christus’ roeping is eenvoudig en radicaal: „Volg Mij”
De Bijbel vraagt christenen om standvastig te zijn. Maar dat is iets anders dan strijdvaardig zijn. Standvastigheid is blijven staan zonder te schreeuwen. Het is trouw blijven zonder vijand te worden. Het is niet weglopen voor lastige gesprekken, maar daar juist in blijven staan met een zacht hart.
Dat lijkt misschien weinig indrukwekkend. Maar Hij bouwt Zijn Koninkrijk niet met ijzeren vuisten, maar met mensen die bereid zijn om zichzelf te verloochenen.
We hoeven ons geloof niet te verdedigen alsof alles van ons afhangt. We hoeven geen cultuurstrijders te worden en zeker geen klein leger rondom een ‘bondgenoot’. De roeping van Christus is veel eenvoudiger en tegelijk veel radicaler: Kom, volg Mij.
De auteur studeert communicatie aan de CHE.
