ConsumentBuiten

Rul blad op het pad

De kop van Overijssel, dat roept in mijn hoofd beelden van watermassa’s (Giethoorn) en polderland op. Maar bij een wandeling in het buitengebied van Steenwijk moet er ook stevig geklommen worden.

Geertje Bikker-Otten

13 December 2025 08:40Leestijd 3 minuten

Omgevingsbord op een hooggelegen punt, met een weids uitzicht op het omringende landschap: weilanden en houtwallen.

beeld Geertje Bikker-Otten

Houten vierkante paal met daarop een witte en een rode streep en een paarse stip als routemarkeringen. — beeld Geertje Bikker-Otten

Het is een route vol variatie – geen straf voor een wandelaar. Het begin en het einde van de tocht lopen door de weidse landerijen van het stroomdal van de Steenwijker Aa. Daar loop je hele einden rechtuit, veelal over verharde paden. Onderwijl kun je ongestoord genieten van de kleuren en vormen van de houtwallen en bosranden die in de verte als in een kijkdoos achter elkaar oprijzen. Grotendeels kaal zijn die bomen inmiddels. Alleen eikenbomen houden hun vergeelde blad nog vast. Die paarsbruine waas in de verte: zou je die alleen zien op een wat mistige dag in december?

Daarna, op de Woldberg, is het precies omgekeerd. Daar kronkelt het pad, is het uitzicht beperkt en voel je aan je benen dat er geklommen en gedaald wordt. De hoogste top van deze uit de ijstijd daterende stuwwal ligt 26 meter boven NAP. En daarbovenop staat ook nog een uitkijktoren die je als nieuwsgierige wandelaar natuurlijk niet kunt negeren.

De kaarsrechte lanen zijn restanten van verdwenen landgoederen

Al lopend rondkijken is op sommige paden niet aan te raden. Er ligt een dik pak rul blad, waardoor je oneffenheden en afgevallen takken slecht ziet liggen. De wandeling voert over diverse zogenaamde holle wegen: door naar beneden stromend water uitgesleten paden. Een ideale verzamelplaats voor ronddwarrelend blad, afkomstig van de vele kloeke beuken die hier zo te zien al heel wat jaren staan.

Met bruine beukenbladeren. — beeld Geertje Bikker-Otten

Wat de wandeling interessant maakt, is dat dit gebied ten noorden van Steenwijk vol historische verwijzingen zit. De kaarsrechte lanen in het bos zijn restanten van verdwenen oude landgoederen. Een ervan, Landgoed De Eese, bestaat nog altijd: wie de verlengde route volgt, komt erlangs.

Johannes van den Bosch, de man achter de Maatschappij van Weldadigheid, wilde op de nog te ontginnen heidevelden hier de kolonie Willemsoord stichten. Om hier een stokje voor te steken, werd in 1819 de Vereniging Het Heideveld opgericht, waar nog altijd lokale bewoners stukjes grond pachten.

Op een bord las ik dat voor de verharding van een aantal paden puin is gebruikt afkomstig uit het in de Tweede Wereldoorlog gebombardeerde Rotterdam. Bovendien hadden de Duitsers hier een vliegveld, waardoor er mogelijk nog altijd explosieven in de bodem aanwezig zijn.

Vooruit: ook nog een minpuntje. Dat is het continue achtergrondgeraas afkomstig van het verkeer op de nabijgelegen snelweg. Wellicht valt dat minder op als er een windje staat, maar op een verstilde, ietwat mistige winterdag is het iets waar je je al wandelend moeilijk aan kunt onttrekken.