Een alliantie van (lokale) kerken, kerkelijke organisaties en voorgangers liet inmiddels op tal van bushokjes in het VK posters aanbrengen waarop vreemdelingen worden verwelkomd en pogingen om Kerst te gebruiken voor politieke doeleinden veroordeeld. De kerkgemeenschappen maken zich er zorgen over dat de christelijke boodschap van menslievendheid wordt misbruikt door politieke activisten.

Het meest recente voorbeeld is Tommy Robinson. Hij is een rechtse activist, die niet wordt toegelaten tot de behoorlijk rechtse Reform UK-partij van Nigel Farage. Robinson ging recent in de gevangenis over tot het christendom en zou dit nu gebruiken om zijn gedachten over een gewenste Britse samenleving, met niet te veel buitenlanders, te benadrukken.

Bushokjes

Robinson –werkelijke naam Stephen Yaxley-Lennon– wilde het komende weekeinde gebruiken om een grootschalig concert te organiseren waarbij kerstliederen zouden worden gezongen. De locatie voor die bijeenkomst is nog altijd niet vrijgegeven.

Het initiatief zorgde voor onrust binnen een aantal kerkgenootschappen, waaronder de Anglicaanse Kerk, Baptist Union, Methodist Church en United Reformed Church. Zij werden met name getroffen door de leus van Robinson dat hij Christus weer onderdeel wilde maken van Christmas.

De genoemde kerken willen niets met deze leus, in combinatie met het geheel van Robinsons gedachtegoed, te maken hebben. Ze hebben daarom honderden posters aangebracht in bushokjes in Londen en omstreken. Daarop wordt gesteld dat „vreemdelingen” welkom zijn en dat „Christus” altijd al een integraal onderdeel is geweest van de „christelijke” samenleving.

De Anglicaanse Kerk heeft duidelijk gemaakt dat het concert geen „landelijk” initiatief is, maar op het conto dient te worden geschreven van „enkele” bisschoppen.

Halt toeroepen

Arun Arora, de bisschop van Kirkstall, nabij Leeds, liet via de linkse krant The Guardian weten dat hij niets van de initiatieven van Robinson wil weten: „We moeten populisten een halt toeroepen die met het omarmen van de christelijke taal en symbolen het geloof willen gebruiken voor hun eigen politieke doeleinden.”

Volgens Theo Hobson, schrijvend over geloofszaken in het conservatieve weekblad The Spectator, maakt Robinson de fout dat hij geen onderscheid maakt tussen het geloof en de natie. Hoewel de zaken in het VK juist niet zijn gescheiden, met de koning als hoofd van de Anglicaanse Kerk, ziet deze kerk zichzelf, volgens Hobson, juist als een pleitbezorger van „politiek en cultureel liberalisme”.

Douglas Murray, een succesvol schrijver van boeken over moreel verval in het VK, schreef, ook in The Spectator, dat het omarmen van het christendom door Robinson juist moet worden toegejuicht. Dit deed hij naar aanleiding van een door Robinson georganiseerde demonstratie in Londen waar ruim 100.000 Britten op afkwamen.

De positie van Robinson ligt gevoelig. Hij ontleent zijn populariteit voor een belangrijk deel aan zijn onvermoeibare strijd tegen de uitbuiting van jonge meisjes door islamitische bendes. Daar staat tegenover dat hij diverse malen in de gevangenis heeft gezeten.

Tijdens zijn laatste periode in de gevangenis ging Robinson over tot het christelijk geloof. Bisschop Arora van Kirkstall verwelkomt de bekering, maar waarschuwt de activist ook. „Het geeft hem niet het recht het geloof ondergeschikt te maken aan zijn politieke doelstellingen in plaats van het omgekeerde.”