Een stem die wegvalt, is een wake-upcall voor christenen
De ontkerstening versnelt, morele overtuigingen vervagen en samenlevingen raken steeds dieper verdeeld. Ontwikkelingen die ons als christenen opnieuw bepalen bij de ernst van de tijd waarin wij leven.
Waar ooit nog een algemeen besef van objectieve waarheid en het gezag van Gods Woord bestond, zien we nu een cultuur waarin ieder mens zijn eigen waarheid vormt en zijn eigen regels bepaalt. Deze ontwikkelingen spelen zich niet alleen ver weg af, maar juist ook dicht bij huis.
De recente verkiezingsuitslag in Nederland laat pijnlijk zien hoezeer ons land is verwijderd van de fundamenten die ons eeuwenlang richting gaven: eerbied voor Gods Woord en wet, respect voor het leven van ongeboren én ouder wordende mensen, trouw aan de door God ingestelde scheppingsorde en het besef van afhankelijkheid van de Heere.
Charlie Kirk sprak openlijk over thema’s die in onze kerken niet altijd meer vrijmoedig worden besproken
Politieke verschuivingen zijn nooit los te maken van geestelijke verschuivingen; zij weerspiegelen wat er in het hart van een volk leeft of juist niet meer leeft. Waar de vreze des Heeren ontbreekt, ontstaat een leegte die zich vult met eigenbelang, polarisatie en morele verwarring. Deze realiteit zien we vandaag op een manier die velen van ons nog niet eerder hebben meegemaakt. En helaas blijft dit niet beperkt tot de samenleving, maar dringt het ook kerken binnen.
Diep verlangen
Juist in zo’n tijd vallen stemmen op die, met alle menselijke beperktheid, toch een helder geluid laten horen. Niet vanuit politieke strategie, maar vanuit de overtuiging dat ware vernieuwing alleen komt door terugkeer naar Gods Woord en het werk van Christus. Een van die stemmen was de onlangs overleden Amerikaan Charlie Kirk. Hoewel hij vooral bekendstond vanwege politieke debatten, was zijn diepste drijfveer een groot verlangen om jongeren te wijzen op de Bijbelse waarheid, juist nu die waarheid in westerse samenlevingen steeds meer naar de achtergrond wordt geduwd.
Er zijn steeds minder stemmen die zonder compromis spreken over zonde, genade en waarheid
Kirks bezoeken aan Europese universiteiten zoals Oxford en Cambridge getuigen daarvan. Deze historische bolwerken van intellect en debat, ooit geworteld in christelijke wetenschap, zijn inmiddels plaatsen waar het Evangelie nauwelijks meer klinkt. Kirk ging daar niet heen uit verlangen naar prestige, maar vanuit roepingsbesef. Hij sprak er, vaak tegen de stroom in, over bekering, het gezag van de Schrift, huwelijk en gezin, de plaats van de vrouw, arbeid en rustdag en de verantwoordelijkheid van ouders in de opvoeding. Thema’s die ook in onze eigen kerken niet altijd meer vrijmoedig worden besproken. Niet omdat ze minder waar zijn, maar omdat de tijdgeest en de mens van deze tijd ze minder verdragen en wij soms vrezen voor de reacties van binnen en buiten de kerk.
Geen applaus
Voor Kirk was Prediker 12:13 richtinggevend: „Vrees God en houd Zijn geboden, want dat betaamt alle mensen.” Hij geloofde dat ware vrijheid niet gevonden wordt in autonomie, maar in het kennen van God en het wandelen in Zijn wegen. Daarom sprak hij in zalen waar hij soms werd uitgelachen, maar waar ook jongeren geraakt werden die nooit eerder zo’n oproep gehoord hadden.
Bewegen wij niet te veel mee met wat maatschappelijk wenselijk is, in plaats van met wat Schriftuurlijk waar is
Opmerkelijk is dat zijn zendingsijver tot het einde zichtbaar bleef. Tien dagen voor zijn overlijden sprak hij nog in Japan en Zuid-Korea, landen waar het Evangelie vaak slechts een fluisterstem is, in een cultuur die draait om prestatie en druk. Hij reisde niet voor applaus, maar omdat hij geloofde dat de waarheid van Christus wereldwijd nodig is. Zowel in het Westen, dat die waarheid is kwijtgeraakt, als in het Oosten, dat haar vaak nooit gekend heeft. Een paar zinnen voor zijn laatste adem hier op aarde klonk het nog: „Christus ís de Heere en heeft de dood overwonnen.” Een belijdenis die geen zondaar uitsluit en die wijst naar Hem Die het laatste woord heeft.
Zonder compromis
Wanneer we zijn inzet naast de ontwikkelingen in ons eigen land plaatsen, dringt een indringende vraag zich op: waar staan wij? En ook: wat doen wij? In een tijd waarin morele en geestelijke kaders afbrokkelen, jongeren in verwarring opgroeien en kerken meer door de cultuur dan door Schrift worden gevormd, moeten we ons afvragen of wij niet te veel meebewegen met wat maatschappelijk wenselijk is, in plaats van met wat Schriftuurlijk waar is. De tekenen van deze tijd zijn niet moeilijk te duiden: toenemende polarisatie, geestelijke dorheid, wereldwijde onrust en een morele leegte die zich vult met ideologieën die religieuze trekken aannemen.
Deze tekenen roepen ons niet op tot politieke of kerkelijke paniek, maar tot geestelijke bezinning. Niet om te zoeken naar menselijke redders, maar om terug te keren naar de Heere, Die Zich laat vinden door wie Hem ootmoedig zoeken. Zijn wij nog een volk dat bidt? Dat smeekt om wijsheid? Dat roept om herleving, persoonlijk, kerkelijk én nationaal?
Juist nu hebben wij een geestelijke omkeer nodig
Het sterven van iemand die publiekelijk opkwam voor Bijbelse waarden, zoals Charlie Kirk, mag voor ons een wake-upcall zijn. Niet om een mens te eren, maar om te beseffen hoe groot de nood is nu er steeds minder stemmen zijn die zonder compromis spreken over zonde, genade en waarheid. En vooral: hoezeer wij de werking van Gods Geest nodig hebben, binnen én buiten de kerk.
Moge het ons brengen tot verootmoediging, tot gebed voor ons land en tot hernieuwde toewijding aan Gods Woord. Want als er ooit een tijd was waarin wij een geestelijke omkeer nodig hebben, dan is het nu.
De auteur is ondernemer en is daarnaast op diverse manieren maatschappelijk en kerkelijk actief.
