De ziekte waar je niet over praat, maar wel aan sterft
Op een vroege ochtend –2.59 uur wijst mijn klokje aan– gaat de telefoon. Er is een vrouw ernstig ziek in een buurdorpje. Zo snel als mogelijk ga ik op pad.

In het aardedonker, over een onmogelijk smal paadje vol boomstronken die nog net uit het zand steken, kom ik bij een hut met grasdak. Al snel wordt er een jonge vrouw in mijn auto getild. Ze is helemaal wild. Een man neemt haar op schoot om haar in bedwang te houden. Een vrouw schuift er naast met een twee dagen oud baby’tje: een zoontje van de patiënte. Al rijdend voel ik me erg ongemakkelijk. Waaraan lijdt deze ijlende jonge vrouw achter mijn rug? Op een gegeven moment klauwt ze me zelfs in mijn nek.
Ik ben dankbaar dat ik haar nog levend kan afzetten bij het ziekenhuis. De jonge vrouw ligt helemaal tussen de bank en voorstoel gezakt. Een paar uur later leeft ze niet meer. Overleden aan hersenmalaria. Ze was 23 jaar. Wat gaat er met haar zoontje gebeuren? Vader is namelijk onbekend.
Grote boosdoener is een ziekte waar je niet over mag praten
Een weekje later bezoek ik haar familie. Oma ontvangt mij allerhartelijkst. Ze heeft al drie dochters verloren. Een paar maanden geleden is haar enige zoon vermoord door een dronken man. Hoe kan deze oma nog verder? Ze zorgt nu voor zeven kleinkinderen. Haar enige overgebleven dochter van 28 jaar heeft twee maanden geleden een dochtertje gehad. Zij voedt nu ook haar kleine neefje. Zeven maanden later leeft ook dit ventje niet meer…

In Zambia overlijden zoveel kinderen, zoveel mensen. Een grote boosdoener is een ziekte waar je niet over mag praten. Ik ben dus best verbaasd als een van mijn onderwijzers me het geheim toevertrouwt daarmee besmet te zijn.
Nog verbaasder ben ik, als ik een jonge vrouw (26) wegbreng naar een kliniek om getest te worden. Ze is erg ziek. Zwanger. Als ik haar aan het eind van de middag weer ophaal, zit ze nog bij de dokter, die mij plompverloren de uitslag vertelt. Dat zou toch niet mogelijk moeten zijn. Ruim twee weken later leeft ook zij niet meer. Opnieuw twee jonge kinderen zonder moeder. Gelukkig is er nog wel een oma. Wat vertellen we hier graag over de Vader der wezen (Psalm 68)!
Marjanne Hendriksen is in 2007 vanuit de christelijke gereformeerde kerk te Nunspeet uitgezonden naar Zambia. Ze is verantwoordelijk voor het project Christian Education Ministry en ontwikkelt onder meer Bijbelvideo’s voor kinderen.
Vond u dit artikel nuttig?
Gerelateerd nieuws
- Meer over
- Zendingscolumn






