De Anglicaanse Kerk dreigt te scheuren. Opnieuw zijn de kwestie van de openstelling van kerkelijke ambten voor vrouwen en de ruimte voor een ‘homozegen’ aanleiding voor een breuk, ditmaal in een van de grootste kerkgemeenschappen ter wereld. Laat dit gestrande schip een baken zijn in zee.

De onrust in de wereldwijde anglicaanse gemeenschap bereikte een paar weken geleden een hoogtepunt. De Kerk van Engeland, een van de belangrijkste anglicaanse kerken, benoemde Sarah Mullally tot aartsbisschop van Canterbury, een sleutelpositie in de Anglicaanse Kerk. Bij de kroning van koning Charles, anderhalf jaar geleden, was het de aartsbisschop van Canterbury die hem de kroon op het hoofd plaatste. Andersom is het de koning die deze aartsbisschop benoemt. Deze bisschop wordt ook beschouwd als de religieus leider van een veertigtal anglicaanse kerkprovincies verspreid over de hele wereld: van Bangladesh tot Brazilië en van Congo tot Canada.

En nu neemt, voor het eerst sinds het jaar 597, een vrouw plaats op deze zetel. Vorige week donderdag kondigde een grote groep behoudende leden van de anglicaanse gemeenschap aan dat zij ‘Canterbury’ niet langer erkennen en aansturen op een breuk met de moederkerk. Deze leden, verenigd in de Global Anglican Fellowship Conference (Gafcon), maken zich al sinds 2008 zorgen over de liberale flank in de anglicaanse gemeenschap, die de ambten openstelt voor vrouwen en ruimte biedt aan het zegenen van homorelaties. De bezorgde en behoudende anglicanen maken, naar eigen zeggen, de meerderheid uit van de 85 miljoen leden tellende anglicaanse gemeenschap.

Bezorgde anglicanen roepen Kerk van Engeland op tot bekering na benoeming van vrouwelijke aartsbisschop

Met de benoeming van Mullally heeft de Kerk van Engeland deze orthodoxe anglicanen opnieuw tegen de haren in gestreken. Mullally gaf leiding aan de bezinning rond homorelaties, waarna de kerk sinds 2023 ruimte biedt aan een homozegen. Ze omschrijft zichzelf als feministe en heeft geen moeite met abortus.

Voor de conservatieve Gafcon was met deze benoeming de maat vol. In een verklaring roepen ze hun Engelse broeders en zusters op tot bekering en een terugkeer naar de Bijbelse uitgangspunten rond huwelijk en seksualiteit.

De Kerk van Engeland staat wat verder af van de reformatorische kerken in Nederland, maar bracht toch theologen van naam voort, zoals John Newton, J.C. Ryle, John Stott en J.I. Packer. Het is veelzeggend dat ook deze kerk dreigt te scheuren rond het heikele agendapunt van vrouwelijke ambtsdragers en homorelaties. Dat zaaide de afgelopen decennia overal ter wereld tweedracht: in grote religieuze gemeenschappen als de Rooms-Katholieke Kerk, maar ook in de Christelijke Gereformeerde Kerken in Nederland.

Het is ook veelzeggend voor westerse kerken dat behoudende christenen vanuit Afrika, Azië en Zuid-Amerika hun de les lezen. Die les is, aldus Gafcon, dat de kerk alle vreemde en onjuiste leerstellingen die in strijd zijn met Gods Woord moet verbannen en verdrijven en niet moet zegenen of bevestigen wat God heeft veroordeeld.