Het jongste Israëlische grondoffensief in Gaza doet opnieuw veel stof opwaaien. Niet alleen internationaal, maar vooral ook in Israël zelf.

Israëlische troepen trokken afgelopen dinsdag Gaza-Stad binnen, het laatste grote bolwerk van de Palestijnse terreurbeweging Hamas. Daar bevinden zich echter ook honderdduizenden Palestijnse burgers die geen gehoor hebben gegeven aan de oproep om een veilig heenkomen te zoeken. Deels doordat Hamas hen verhinderde om weg te gaan, deels omdat ze nergens anders heen konden. Met alle risico’s van dien als het oorlogsgeweld in dichtbevolkte wijken in alle hevigheid losbarst.

Dat leverde Israël opnieuw een storm van internationale kritiek op, boven op de enorme negatieve bejegening die de Joodse staat de afgelopen twee jaar toch al ten deel is gevallen. De Verenigde Staten zijn inmiddels nog zo ongeveer de enige bondgenoot die het offensief in Gaza nog steunt.

Niet voor niets stelde Israël de invasie van Gaza-Stad steeds uit. Dat lag niet zozeer aan de internationale kritiek of de noodzakelijke militaire voorbereidingen die nodig zijn, als wel aan de grote twijfels die de eigen legertop over de noodzaak en de uitvoering van de operatie had geuit. En aan de weerstand onder de Israëlische bevolking, nu opnieuw 130.000 reservisten zijn opgeroepen voor de komende maanden.

Stafchef Eyal Zamir heeft gewaarschuwd dat er bij het offensief veel slachtoffers kunnen vallen, zowel onder Palestijnse burgers als onder Israëlische militairen. Bovendien vreest hij voor het lot van de gijzelaars die nog altijd in de Gazastrook vastzitten. Hamas zou nog levende ontvoerden kunnen executeren of ze als menselijk schild kunnen gebruiken.

De families van de gijzelaars delen die vrees vanzelfsprekend. Zij uiten hun bittere ongenoegen onder andere bij de ambtswoning van premier Benjamin Netanyahu in Jeruzalem. Ze verwijten de premier dat hij voor oorlog kiest in plaats van voor een overeenkomst die tot de vrijlating van hun geliefden leidt.

Hamas dient koste wat kost militair vernietigd te worden, is het devies

Er heerst echter ook een toenemende algemene onvrede en oorlogsmoeheid onder de Israëlische bevolking over de voortzetting van de oorlog in Gaza. Dat blijkt onder andere uit het feit dat niet alle reservisten gehoor geven aan de oproep om zich voor een volgende periode van inzet te melden.

Premier Netanyahu en zijn regering zijn echter vastbesloten de operatie door te zetten. Hamas dient koste wat kost militair vernietigd te worden, is het devies. Daarmee moet niet alleen worden voorkomen dat de Palestijnse terreurbeweging nog ooit weer een rol in het bestuur van de Gazastrook zal spelen, maar vooral dat een herhaling van de gruwelijke aanslagen van 7 oktober zich zal voordoen.

Dat zijn op zichzelf volstrekt legitieme doelstellingen. Het zou de Israëlische regering echter op zijn minst tot nadenken moeten stemmen dat er ook in eigen land steeds meer stemmen opgaan om een einde aan de oorlog te maken.

Hoofdredactie