Dat ene plastic tasje in de berm, die ene frisdrankfles die achteloos in een sloot wordt gemikt. Wat maakt dat nu uit? Nou, al die rondslingerende tasjes en flessen maken samen een enorme berg.

Al dat plastic verbrost door uv-licht en verbrokkelt in weer en wind tot miljarden stukjes microplastic van 5 millimeter en kleiner. In Nederland ontstaan zo jaarlijks ongeveer 27 miljoen kilo microplastics; over heel de wereld gaat het om miljarden kilogrammen. Uiteraard komt dit microplastic niet alleen van flesjes en tasjes, maar ook van andere bronnen, zoals slijtende autobanden, cosmetica, synthetische kleding en kunstgrasvelden. Het ‘verdwijnt’ ten slotte allemaal in zee. Maar de gevolgen zijn immens.

In de oceanen zweven inmiddels zo’n 5250 miljard stukjes microplastics. Ze breken nauwelijks af. Ze hopen zich op op de zeebodem en in mens en dier. Er bestaan aanwijzingen dat ze schade veroorzaken aan cellen, organen en het immuunsysteem. Weekmakers in het plastic zouden kanker kunnen veroorzaken. Genoeg redenen om zorgvuldig met plastic afval om te gaan.