Wie steelt er kostbare spullen uit een Duits kasteel? Over die vraag breekt privédetective Herma Kluin zich in 2018 het hoofd. De graaf van het kasteel heeft haar gevraagd de dief op te sporen. Onder meer dertig zilveren borden, vijf eeuwenoude atlassen, een porseleinen klok uit 1820 en Chinese miniatuurtjes zijn op mysterieuze wijze verdwenen.

De kasteelheer heeft een verdachte op het oog: een restaurateur. Nadat die man in het kasteel vertoefde, waren de kostbare voorwerpen spoorloos.

Kluin schrijft over het kasteelmysterie in haar vorige week verschenen boek ”De privédetective” (uitg. HarperCollins Holland). Kluin werkte voorheen jarenlang in de banken- en verzekeringswereld en heeft sinds 2017 een recherchebureau.

Camera’s

Als de verdachte restaurateur weer aan de slag gaat in het Duitse kasteel, bedenken Kluin en enkele medespeurders een list om de man op heterdaad te betrappen. Ze installeren camera’s in verschillende kasteelvertrekken. Omdat het ondoenlijk is in alle 45 ruimtes een camera te hangen, worden verscheidene kamers afgesloten. Om geen argwaan te wekken, strooien de detectives het verzonnen verhaal rond dat in de vergrendelde kamers een muizenplaag heerst.

Kluin en haar collega’s verschansen zich in een geheim kamertje in het kasteel. In de burcht mogen de speurders niet naar het toilet. De restaurateur zou zich immers kunnen afvragen waar de doortrekgeluiden vandaan komen. Dus moeten de speurders ongezien vanuit het kasteel naar een nabijgelegen koetshuis sluipen om daar naar de wc te kunnen.

Dagenlang volgen de detectives in het geniep de gangen van de restaurateur. „Ik ben ondertussen erg gaar”, schrijft Kluin. „Het is flink vermoeiend om uren achter elkaar naar de camerabeelden te turen.”

Op de vijfde spionagedag veren de detectives op. Op een camera zien ze hoe de verdachte restaurateur zijn telefoon pakt en foto’s maakt van waardevolle schilderijen. Dat is verdacht, vinden de speurders. Toch slagen ze er uiteindelijk niet in bewijs te verzamelen dat onomstotelijk aantoont dat de restaurateur een ordinaire dief is.

Kogel

Ook bij een andere in het boek beschreven zaak speelt spionage via camera’s een flinke rol. Radeloze familieleden schakelen medio 2020 Kluin in om een doorbraak in een zich al jaren voortslepende stalkingszaak te bewerkstelligen. „Er vallen vroeg of laat doden”, citeert Kluin een betrokkene.

Het is Kluins taak om bewijs te verzamelen tegen Jochem (gefingeerde naam). Die „zwaar alcohol- en drugsverslaafde” man terroriseert al jaren zijn ex-vriendin Rianne (met wie hij een kind heeft) en haar familieleden. Over een nieuwe vriend van Rianne (gefingeerde naam) zegt Jochem: „Ik knal hem een kogel door zijn kop en zorg dat er niks meer van hem overblijft.” Auto’s gaan in vlammen op, Jochem slaat er op straat op los. Omdat de bedreigde Rianne haar toevlucht in een safehouse zoekt, richt Jochems woede zich op haar familie.

De auto van een bejaard familielid wordt bekrast en er worden scherpe stukken metaal bij de autobanden neergelegd. Daarop zit DNA van Jochem. Toch spreekt de rechter hem vrij wegens gebrek aan bewijs. Kluin zit als enige toeschouwer in de rechtszaal. „Jochem lijkt volledig in zijn eigen wereld te zitten, stort zich in de slachtofferrol en ontkent alles. Hij beklaagt zich vooral over het feit dat hij zijn kind niet meer mag zien.”

Kluin regelt dat er camera’s worden opgehangen bij de in angst levende familieleden. „De beeldkwaliteit is verbluffend goed”, schrijft de privédetective. „Het voelt voor de familie nu ook veel veiliger, vooral omdat er goede nachtbeelden zijn.” Maandenlang gebeurt er niets. „Het is in elk geval een opluchting dat er een paar maanden rust is voor de familie.”

In september 2021 legt een camera vast dat een op Jochem lijkende man een tracker (volgapparatuur) plaatst onder de auto van een bedreigd familielid. Kluin mag van de politie de tracker onderzoeken. Ze achterhaalt andere locaties van het apparaat. De tracker blijkt terug te leiden naar de woonomgeving van de stalker. Ook beschikt de detective over camerabeelden waarop te zien is hoe Jochem een explosief afsteekt bij een 79-jarig bedreigd familielid.

Dit keer vindt de rechter dat er wél voldoende bewijs ligt. Jochem krijgt twintig maanden cel, waarvan twaalf maanden voorwaardelijk. „De familie wordt zichtbaar overspoeld door opluchting”, schrijft Kluin.

Pruik

Het boek van Kluin biedt een boeiend inkijkje in het leven van een privédetective. Een wereld die volgens haar „soms spannend is, maar die ook weleens een beetje saai kan zijn”. Ze schrijft onder meer over het bestuderen van een moorddossier, over het met pruik op observeren van een doelwit, over het terughalen van sieraden bij een escortdame die in een problematische relatie zit. Lastig is dat de auteur aangeeft dat „sommige verhalen zijn aangepast uit respect voor betrokkenen”. Je weet als lezer dus niet precies wat er waar is van de verhalen.

Kluin komt niet met een aaneenrijging van alleen maar succesverhalen. Dat maakt haar boek er geloofwaardiger op. Ze zet zich in voor de al jaren vermiste Elke Wevers uit België. Die jonge vrouw is tot op heden spoorloos. Kluin: „Elke laat me niet los. Nooit. Geen dag. Het is een mysterie dat ik bij me draag zolang het niet is opgelost.”