,,Licht en temperatuur bepalen de kwaliteit”, zegt Wouter de Ruiter (60) van het bedrijf in Genderen, in het Brabantse Altena. „Er zit spanning tussen houdbaarheid en smaak. Rijp en vers, dan vindt iedereen ze het lekkerst. Supermarkten willen echter aardbeien die langer goed blijven. Dan moeten ze harder zijn en daardoor verlies je aan smaak.”

De kwekerij beschikt over 10 hectare. Voor een deel staan daar kassen op. Op het overige deel staan overal rijen stellingen, die ter bescherming tegen zware buien zijn voorzien van een plastic kap. Plantjes in de volle grond komt bij telers bijna niet meer voor. De plukhouding daarbij, op de knieën, is niet erg arbeidsvriendelijk. Om ziektes te voorkomen is dan telkens ontsmetting van de bodem nodig.

Voor uitbreiding van de stellingen op een andere locatie wacht de ondernemer al heel lang op een vergunning. De totale jaarlijkse opbrengst ligt tussen 350 en 400 ton. De Ruiter benadrukt dat hij daarmee tot de kleinere spelers behoort.

Productiecyclus

Hij wilde na zijn schooltijd tuinder worden en een eigen bedrijf starten. Met hulp van zijn vader, die groenteboer was, lukte het om 2 hectare grond te kopen. Daarop ging hij in 1986 onder andere bloemkool, andijvie en prei verbouwen. ,,Maar ik had de pech dat destijds de kerncentrale in Tsjernobyl ontplofte. Eerst mochten de mensen geen gewassen van buiten meer eten, later waren ze daar huiverig voor. De verkoop stagneerde en de prijzen stortten in. Dat heeft me veel geld gekost.”

Onder invloed van de trend van schaalvergroting en specialisatie besloot De Ruiter rond 1990 zich volledig te gaan richten op aardbeien. Over de productiecyclus vertelt hij: „Elk jaar werken we met nieuwe stekjes. Zo vermijden we dat er ziektes komen in de plantjes. We kopen ze in en stoppen ze in juli in de grond. In november zitten er knoppen in en gaan ze in de koelcel in winterrust, bij een temperatuur van min 1 graden Celsius. In januari verhuist het eerste deel naar de dan verwarmde kas. Begin april plukken we de vruchten ervan.

Geleidelijk aan worden steeds meer plantjes uitgezet, ook in de buitenlucht. Na zes tot acht weken hangen de eerste aardbeien eraan. Het oogsten gaat door tot omstreeks half december.”

Insecten, bacteriën en schimmels kunnen veel schade aanrichten. Bestrijding ervan vindt bij voorkeur plaats door miljoenen beestjes los te laten: roofmijt, galmuggen en sluipwespen. „Biologisch als het kan, chemisch als het moet”, zegt De Ruiter. „Veel gewasbeschermingsmiddelen zijn inmiddels verboden.”

De onderneming beschikt over een team van vijf vaste medewerkers. Onder hen twee zoons van Wouter, die de zaak in de toekomst voortzetten. Verder zijn er vier dames voor twintig uur in de week in dienst en draaien dertig scholieren als oproepkrachten mee. Maar zowel vrouwen als scholieren die hier willen werken, zijn tegenwoordig lastig te vinden. „Daarom schakelen we via een uitzendbureau ook wel arbeidsmigranten in, meestal een stuk of tien.”

De aardbeien worden afgezet via internationaal fruitbedrijf Greenery. „Waar ze daarna terechtkomen, daar mogen wij ons niet mee bemoeien. Dat kan ergens in een supermarkt vlakbij zijn. Of misschien gaan ze naar het buitenland. In het voorjaar vooral naar Noorwegen en Duitsland, in de herfst vaak naar Engeland.”

Op zaterdagmorgen is de kwekerij in Genderen geopend voor verkoop aan particulieren. Mensen uit de brede regio komen er. „Het gaat om een fractie van onze omzet, maar we willen één zijn met de directe omgeving, betrouwbaarheid uitstralen en daarmee een goed imago bevorderen. Daarom ontvangen we ook verenigingen, scholen en andere groepen voor een rondleiding. We hebben geen geheimen, we vinden het leuk om te laten zien wat hier gebeurt.”