Hoewel de gelovigen recht hebben op de grote dingen, uit kracht van Gods belofte in het genadeverbond en de verdienste van Jezus Christus, de Borg, hebben zij evenwel hier geen bezit van hetgeen verworven en beloofd is. Zij wachten en leven als verwachtenden. „En niet alleen zij, maar ook wijzelf, die de eerstelingen van de Geest hebben, wij ook zelf zuchten in onszelf, verwachtende de aanneming tot kinderen, de verlossing van ons lichaam.” „Want wij zijn in hope zalig geworden; de hoop nu, die gezien wordt, is geen hoop. Want hetgeen iemand ziet, waarom zal hij het ook hopen? Maar indien wij hopen hetgeen wij niet zien, zo verwachten wij het met lijdzaamheid”, zegt de apostel (Romeinen 8:23-25).

De heerlijkheid is voor hen verworven met een dure prijs, namelijk Jezus’ bloed, en zij is hun beloofd door de getrouwe God Die niet liegen kan. Nochtans, terwijl zij hier zijn (hoewel zij nu en dan, wanneer de Heere het goed vindt, enige voorsmaak van dat leven der heerlijkheid krijgen en hoewel zij het onderpand der erfenis hebben, de Heilige Geest der belofte, Die hen verzegelt), zo moeten zij toch wachten op de verkregen bezitting (Efeze 1:18). Al wat zij hier ontvangen, is maar een handgift van hetgeen komt, in de beloften is opgesloten en waarnaar zij in geloof en hoop moeten uitzien.

John Brown,
predikant te Rotterdam

(”Christus in de gelovigen”, 1680)