Speel verzoening niet uit tegen rust in God
Nieuwkomers in de kerk houden ons een spiegel voor. God is aan het werk in hun leven. We kunnen leren van het hoe, maar dan moeten we dat wel willen en durven.
Uit mijn onderzoek bleek dat mensen die tot geloof komen weinig zeggen over verzoening. Ze spreken veel over rust vinden in en bij God en het hebben van een doel in het leven. Mooi dat dominee Lohuis die handschoen oppakt (RD 29-10). Hij stelt twee vragen. De eerste: functioneert de bediening van de verzoening door voldoening nog wel in onze gemeenten? De tweede: komt in de prediking de vraag naar het ”hoe” van verzoening wel aan bod?
Afvinken
Dat lijken me twee terechte en belangrijke vragen. Hervormingsdag vieren is dan ook goed. Maar naar mijn overtuiging zijn het niet de eerste vragen die je moet stellen. Het lijkt te veel gericht op het verdedigen van de eigen theologie en als je niet oppast, doet het te weinig recht aan hoe God werkt in het leven van mensen, gelovig of niet gelovig, binnen of buiten de kerk.
Rust is vandaag de dag blijkbaar een belangrijke toegangspoort tot én onderdeel van het Evangelie
Een van de kernpunten van de gereformeerde theologie is dat God Zijn eigen soevereine spoor trekt door de tijd. Wij kunnen Hem niet narekenen. God laat Zich ook niet vangen in onze theologie. God werkt door middel van Zijn Woord en Zijn Geest in deze wereld. Als er dan mensen tot geloof komen, is toch niet onze eerste zorg of ze wel alle hokjes van onze theologie afvinken? De eerste reactie mag er een zijn van dankbaarheid en verwondering dat God mensen tot Zich trekt. Vervolgens is de vraag hoe God dat doet en of dat iets betekent voor onze theologie en kerkelijke praktijken.
Toegangspoort
Als God werkt, dan zegt dat dus iets over wie Hij is. Als mensen vandaag de dag tot geloof komen en diepdoorleefde verhalen vertellen over rust vinden in God en hoe dat hun leven overhoop heeft gehaald en verrijkt, dan zegt dit dat rust vandaag de dag een belangrijke toegangspoort is tot én onderdeel is van het Evangelie.
En natuurlijk, mensen die voor het eerst voetbal spelen laat je niet de spelregels bepalen. Zo kun je ook niet aan de hand van bekeringsverhalen een kant-en-klare theologie afleiden. Maar omdat ze wel iets zeggen over wie God is, moeten we er wel wat mee.
Herkenbaar
Maar dat is, vanwege twee redenen, niet het hele verhaal. Geloof staat, als eerste, niet stil: bij nieuwkomers niet, bij kerkmensen niet. Als ik de nieuwkomers of de lezers van dit artikel over vijf jaar zou vragen naar hun geloofsreis, dan lichten er ongetwijfeld nieuwe aspecten van Gods heil op. Want God blijft aan het werk. Dus laten we terughoudend zijn met het leggen van een strikte theologische meetlat langs bekeringsverhalen.
Ieder mens, kerkelijk of niet, is even afhankelijk van Gods genade en rust
De tweede reden is dat rust vinden in God vast niet alleen geldt voor nieuwkomers. Vermoedelijk herkennen ouderen en zeker jongeren en twintigers die met het geloof zijn opgevoed dit ook. Je kunt je afvragen of dat opvallend of oppervlakkig is. Augustinus zei meer dan 1500 jaar geleden al: „Onrustig is ons hart, tot het rust vindt in U.” Zou dat vandaag de dag geen mooie openingen bieden in gesprekken en preken?
Ongemakkelijk
Daarom hoop ik ook dat nieuwkomers zich helemaal niet ongemakkelijk voelen ‘onder ons’, in tegenstelling tot wat dominee Lohuis schrijft. Ieder medemens, kerkelijk of niet, is even afhankelijk van Gods genade en Gods rust. De meeste mensen, gelovig of niet gelovig, worstelen ook met dezelfde vragen. Wat is er dan mooier dan dat we rust vinden in God?
De auteur is directeur van Kerkpunt en deed theologisch onderzoek naar toetreders tot het geloof.
