De honger en dorst naar God en Christus die de Geest in een zondaar werkt, worden zo sterk, zo heftig en krachtig, dat de ziel daardoor voortdurend blijft bidden, begeren en uitzien naar de Heere. Zo iemand zegt weleens: „Ik weet niet waar het vandaan komt, maar mijn hart gaat steeds naar God uit, zelfs onder mijn bezigheden. En terwijl ik eerst niet wist wat bidden was, kan ik nu liggen worstelen om genade, om deel aan Jezus te hebben.”

Dit gaat echter niet zonder tegenstand van de kant van de satan, want die houdt hem voortdurend voor dat zijn werk niet deugt, niet oprecht is en niet uit God. Maar al die verdrietige kwellingen zijn alleen maar goed voor hem, want ze drijven hem des te méér uit naar God om in de stilte voor Hem op de knieën te gaan. De ziel legt haar zorgen voor Hem neer, en hoezeer ze ook bestreden wordt, ze wordt weleens vrijmoedig en zegt dan al stamelend en snikkend onder tranen: „Heere, U weet dat het mij om U te doen is. Ik kan het niet zonder U stellen. O, mijn hart is zo gewillig om mij aan U toe te vertrouwen. Niets in de wereld is mij zo dierbaar als Uw gemeenschap!”

Petrus Immens,
predikant te Middelburg

(”De godvruchtige avondmaalganger”, 1752)