Ze zijn er: mensen die loyaal trouw zijn in de kleine dingen. Elke dinsdagochtend zetten ze de container van hun oude buurvrouw buiten. Elke zondagochtend in de eredienst geven ze een knipoog aan die beweeglijke kleuter. Elke ochtend controleren ze of de gordijnen van de buurman wel zijn opengedaan. Steeds weer bezoeken ze een oud gemeentelid dat keer op keer zijn levensgeschiedenis en gezondheidssituatie ter sprake brengt. Jarenlang dienen ze de kerkelijke gemeente in het ambt van zondagsschooljuf of schoonmaker.

De groten van deze wereld zijn niet degenen die resultaten behalen met bitcoins en bonussen. Succesvol zijn niet diegenen die het goed doen op sociale media, die excelleren op het terrein van reels en reputatie. De echte helden van deze postmoderne en polariserende wereld zijn juist zij die hun eigen belang, tijd en geld opzijschuiven en zich trouw inzetten voor de ander.

Influencers doen er tegenwoordig toe. Via nieuwe media –TikTok, Instagram en YouTube– beïnvloeden ze hun vaak snel uitdijende volgersschare. Die moet keer op keer geïnspireerd worden met iets nieuws, iets authentieks, iets origineels. Doet die beïnvloeding er echt toe? Zijn de echte influencers niet zij die betrokken zijn op de container, de boodschappen en de gordijnen van hun naaste? Want hoeveel betekenen zij niet op het niveau van de enkeling?

Onze snelle wereld van zelfontplooiing laat zich makkelijk etaleren op sociale media. Hoe unieker en bijzonderder we doen, hoe meer we daar gewaardeerd worden. Zelfs onze beste werken willen we nog tonen aan anderen. Met als gevolg dat we meer bezig zijn met onszelf dan met de ander. Komen we niet meer tot ons recht wanneer we iets betekenen voor een ander – in kleine trouw dus?

Een beker koud water trouw geven is geen klein gebaar, maar een grote daad

Overigens is dat trouw zijn in kleine dingen helemaal niet vergezocht. De Heere Jezus heeft er oog voor in de gelijkenis van de talenten: „Wel, gij goede en getrouwe dienstknecht, over weinig zijt gij getrouw geweest; over veel zal ik u zetten”. En de gelijkenis van de onrechtvaardige rentmeester sluit Hij af door te zeggen: „Die getrouw is in het minste, die is ook in het grote getrouw”. De reformator Calvijn schrijft daarbij treffend: „Christus vermaant Zijn discipelen zich, door in het kleine getrouw te zijn, te gewennen aan het trouw handelen in het grote.”

Kennelijk staat dat trouw zijn in het kleine niet los van het grote. Wie het kleine eert, is het grote weerd, zou je kunnen zeggen. Waarbij het maar de vraag is welke dingen klein zijn en welke groot. In het Koninkrijk van God zijn de dingen vaak diametraal anders dan in de wereld van ons denken; menselijke maatstaven worden nogal eens omgedraaid. De Heere Jezus stelt een kind als voorbeeld voor volwassenen, vergelijkt het Koninkrijk der hemelen met het mosterzaadje en met zuurdesem, en zegt dat wie groot wil worden juist dienaar moet zijn en dat laatsten de eersten zullen zijn.

Kleine trouw is dus niet zelden grote trouw. De Bijbelse „beker koud water” gegeven aan „deze kleinen” (Mattheüs 10:42) is geen grote gift of spectaculaire daad, maar is een klein gebaar van liefde en zorg. En daarmee is deze beker koud water een grote daad. Jezus belooft erbij: „Hij zal zijn loon geenszins verliezen.”

De auteur is adjunct-hoofdredacteur van het RD