Een elektrisch DHL-busje zoeft door een van de straten van Wageningen. Naast de bestuurdersstoel in de auto ligt een stapel pakketjes. De gele bestelwagen stopt. De bestuurder pakt een kartonnen doosje, springt uit zijn stoel en rent naar een voordeur.

Na het aanbellen wacht hij een tijdje en kijkt hij zoekend door het voorraam. Als er na dertig seconden niemand opendoet, ontdekt de DHL-man een papiercontainer naast het huis. Hij opent de kliko, legt het pakketje erin en laat een briefje achter.

„Een van de vele trucs van een bezorger,” zegt Marnix van den Maegdenbergh (25) grijnzend als hij weer in het bestelbusje springt. „Officieel mag het niet, maar in deze wijk durf ik het aan. Ik moet mijn doelstelling halen vandaag.”

Valentijnsdag

In de week voor Valentijnsdag bestelt de consument meer pakketjes. „Daar merk ik gelukkig niet veel van. Door het inzetten van extra personeel vangt DHL dit goed op,” zegt Van den Maegdenbergh.

Van den Maegdenbergh is recent afgestudeerd aan de universiteit van Wageningen en op zoek naar een baan. In de tussentijd werkt hij bij DHL als koerier. „De eerste tijd als bezorger was best stressvol. Ik kende de wijk nog niet. Hierdoor deed ik soms dubbel zo lang over het bezorgen.”

Van den Maegdenberghs dag begint deze grijze maandagmorgen bij het depot, een loods waar de pakketjes worden gesorteerd en verdeeld. Er klinkt geschuif van dozen en goedkeurend gebliep van de scanners.

In de loods loopt Danny Hardeman, de locatiemanager. Hij is verantwoordelijk voor de in- en uitstroom van pakketjes. „Het is eigenlijk altijd hectisch hier. Bij piekdruktes als Black Friday staan de pakketkarren soms buiten opgesteld; dan is de loods te klein.” Volgens Hardeman is de coronacrisis een keerpunt geweest. „Consumenten zijn vanaf die tijd meer online gaan bestellen.”

De bank ABN AMRO rekent op nog meer bestellingen bij webwinkels. In 2026 zouden de online verkopen met 6 procent stijgen. In Nederland koopt circa 87 procent van de consumenten spullen via onlinewebwinkels. Daarmee is de Nederlander koploper in Europa.

Hondenbeet

Bij DHL zijn hondenbeten inmiddels het meest voorkomende arbeidsongeval. In 2024 registreerden arbodiensten ruim 300 meldingen van bijtincidenten onder bezorgers, een stijging van bijna 20 procent ten opzichte van het jaar daarvoor. Ongeveer een kwart van alle pakketbezorgers is weleens gebeten tijdens het bezorgwerk.

Van den Maegdenbergh: „Dat heb ik gelukkig nog nooit meegemaakt.” Hij wijst lachend naar de stalen neuzen van zijn werkschoenen. „Mocht het zover komen, dan zullen deze schoenen me beschermen.”

DHL-bezorger Marnix in Wageningen. beeld Niek Stam

DHL-bezorger Marnix zoekt het volgende adres op de navigatie. beeld Niek Stam

DHL-bezorger Marnix belt aan om een pakketje af te leveren. beeld Niek Stam

DHL-bezorger Marnix in Wageningen. beeld Niek Stam

DHL-bezorger Marnix zoekt het volgende adres op de navigatie. beeld Niek Stam

DHL-bezorger Marnix belt aan om een pakketje af te leveren. beeld Niek Stam

Burn-out

In de kantine van het verzamelgebouw staat Van den Maegdenberghs collega Harm van Ommeren. Hij bezorgt met een grotere bus de zwaardere pakketten. Dat doet hij fulltime. „Ik heb in mijn werkzame leven drie keer een burn-out gehad”, zegt hij terwijl hij aan zijn bakje koffie nipt. „Het werk dat ik deed, gaf me veel stress. Dit bezorgwerk is ook niet vrij van stress, maar als de bus leeg is, ben ik echt klaar. Nu kan ik met een voldaan gevoel naar huis. Eerst nam ik mijn werk mee naar huis; het was nooit klaar.”

Zzp’er

Na een beker koffie snelt Van den Maegdenbergh naar zijn bus: de pakketjes moeten worden ingeladen. Dat doet hij volgens een handig schema. Van den Maegdenbergh legt de pakketjes neer op volgorde van zijn bezorgroute.

Naast het gele busje van Van den Maegdenbergh staan enkele witte en grijze bezorgauto’s. Het zijn de wagens van zzp’ers die niet in dienst zijn van DHL. Van den Maegdenbergh: „Ongeveer 30 procent van de bezorgers is freelancer. Veelal mannen met een migratieachtergrond.”

Shadi Houria (46) sjouwt pakketjes naar het witte bezorgbusje naast dat van Van den Maegdenbergh. Hij is in 2015 gevlucht uit Syrië. Daar was hij advocaat. „Ik verdiende daar goed geld”, zegt Houria, terwijl hij illustratief met zijn duim over zijn vingers wrijft. „Nu werk ik als zzp’er voor DHL. Ik begin ’s ochtends rond negen uur en werk door tot acht uur ’s avonds.” Houria vertelt dat het wegens de taalbarrière lastig is om zijn oorspronkelijke beroep in Nederland uit te oefenen. „Ik zou graag naar Syrië terug willen, maar dat is lastig voor mijn drie kinderen die in Nederland zijn geboren. Ik heb ook niet genoeg geld om met mijn familie terug te gaan.”

Lees ook

December bezorgt pakketbezorger rugpijn en stress: „Dit ga ik niet volhouden tot mijn pensioen”

Prestatiecultuur

Van den Maegdenbergh moet vandaag zo’n 180 pakketjes bezorgen. Handig stuurt hij het busje door de straten van de universiteitsstad Wageningen. Hij heeft plezier in zijn werk. „Ik vind het contact met allerlei verschillende mensen erg leuk. Zo nodigde een oude meneer me tijdens de sneeuwperiode uit om een kopje koffie te drinken.”

Tijdens het rijden vertelt Van den Maegdenbergh dat je bij DHL krijgt betaald op basis van een vooraf berekende gemiddelde route- en werktijd, niet op basis van de feitelijke tijd die een bezorger nodig heeft. Daardoor ontstaat er volgens Van den Maegdenbergh een prestatiecultuur.

„Je verhoogt met elkaar de druk. De bezorger moet een gemiddeld aantal pakjes per uur bezorgen. Dit gemiddelde verschilt per wijk. Als je de pakketjes sneller dan het gemiddelde aflevert, verdien je –relatief gezien– meer. Zo kan de druk ontstaan om sneller te rijden en sneller pakketjes af te leveren. Dat is slim van DHL en soms lastig voor werknemers,” aldus Van den Maegdenbergh. Door dit salarissysteem weet hij niet precies wat hij per dag gaat verdienen. „Elke week is het weer afwachten.”

Terwijl Van den Maegdenbergh in- en uitstapt om zijn pakketjes te overhandigen, blijft zijn gordel onaangeroerd. „Er zijn best wat regels waar je je aan moet houden. Daar wijk ik soms van af. Zelf ben ik bijvoorbeeld gestopt met het dragen van een gordel in een rustige wijk; dat kost veel tijd. En je moet op een dag wel je pakketdoelstellingen halen. Als ik alles volgens het boekje doe, ben ik te laat klaar.”