In de eerste aflevering, ”Wie is er de baas?”, die half september online kwam, laten de makers meteen al zien dat ze niet om de hete brij heen draaien. Rosa Douma en Chris Segers, zelf ook ouder, stellen zich keer op keer kwetsbaar op. De een door aan te geven bij tijden eindeloos met de kinderen in discussie te gaan, de ander met de ontboezeming dat hij er in alle dagelijkse dynamiek niet voor terugdeinst ”Omdat ik het zeg!” te roepen.

De thema’s die aan de orde komen zijn divers. De ene keer heel praktisch gedacht, bijvoorbeeld als het gaat over slaapstrijd. Dan weer meer naar binnen gericht, zoals in de keer dat de vraag ”Doe ik het wel goed?” aan bod komt.

In elke podcast gaan Douma en Segers in gesprek met theoloog Bart de Bruin en godsdienstpedagoog Corina Nagel. Met elkaar brengen ze een schat aan kennis en ervaring in.

Niet iedere reformatorische opvoeder zal zich helemaal met het gedachtegoed van de opvoedserie kunnen identificeren. Dat zal met name gelden voor de aflevering over kerkgang, waarin uitgebreid wordt ingegaan op het feit dat kerkgang –ook voor de ouders– een keuze is, en welke weerslag dat heeft op het gezin.

Alle huidige afleveringen overziende, kan wel de conclusie worden getrokken dat er meer herkenning dan vervreemding is. Christenouders worstelen vaak met dezelfde zaken. Hoe breng je je kind respect bij in een tijd waarin politici die waardevolle eigenschap keer op keer met voeten treden? Moet je als ouder sorry zeggen als je fout zat, of raak je dan juist je gezag kwijt?

Sorry zeggen tast je autoriteit als ouder niet aan. Dat gebeurde in de situatie daarvoor

Het antwoord van beide deskundigen op de laatste vraag is verrassend leerzaam. Door te erkennen dat je fout zat, win je juist gezag. Sorry zeggen tast je autoriteit als ouder niet aan. Dat gebeurde in de situatie daarvoor, toen je te fel reageerde, of de arm van je kind net even te hard beetpakte.

Grappig en vaak ook ontroerend moment is het iedere keer ingelaste intermezzo waarin een van de kinderen van Douma en Segers zijn kant van het verhaal mag belichten. Bij ”sorry zeggen” is het een dochter van Segers, die vertelt dat papa op de terugreis van vakantie in woede uitbarstte en daar later met een sorry op terugkwam. Voor alle duidelijkheid: dit gebeurde na anderhalf uur file op de Antwerpse ring en met drie kinderen op de achterbank.

Het meest opvallende wat dit meisje zegt, is dat de erkenning van de vader dat hij fout zat bij haar een fijn gevoel in haar buik gaf. Een kind zit, meer dan een volwassene, in zijn lijf, legt godsdienstpedagoog Nagel uit. Een kind voelt veel meer de spanning van het moment. Een sorry van de kant van de ouders helpt om dat nare gevoel kwijt te raken. Het weet dan: bij papa en mama is het weer veilig.

Veeg je fouten en gebreken niet onder tafel, maar vraag gewoon eens onbevangen aan je kind hoe het op een bepaalde situatie terugkijkt, is de les die ik hiervan leer. En dan niet op het moment dat de spanning te snijden is, maar later, op een rustig tijdstip.

Pak het als ouders ook gerust eens anders aan. Een van de ouders verhaalt hoe ze er een keer voor koos om niet eindeloos door te gaan met pogingen om de herrie tijdens het eten te beteugelen, maar demonstratief haar telefoon met decibelmeter op tafel legde.

Ik probeer me een voorstelling te maken van het effect dat deze ludieke actie op ons gezin zou hebben. Waarschijnlijk zou ik de huisregel dat je aan tafel niet op je telefoon mag voor mijn voeten geworpen krijgen. Opvoeden is maatwerk. Wat mooi om dan te zien dat deze podcast ertoe bijdraagt om elkaar juist niet de maat te nemen.

> eo.nl/podcast/omdat-ik-het-zeg/overzicht