Onderscheid asielmigratie, arbeidsmigratie en integratie
In zijn reactie koppelt Aarnoudse grote aantallen islamitische vluchtelingen aan een groeiende invloed van de islamitische cultuur. Echter, wie schrijft over onterechte verbanden moet juíst scherp onderscheid maken tussen asielmigratie, arbeidsmigratie en integratievraagstukken. Deze vragen elk om een ander antwoord.
Barmhartigheid
In mijn artikel van 23 augustus brak ik een lans voor de christelijke waarde van de barmhartigheid. Voor (echte) vluchtelingen, niet voor migranten in het algemeen. In onze seculiere tijd vieren individualisme en eigenbelang hoogtij. De wet van Mozes schuurt tegenwoordig ook al waar zij spreekt over de zorg voor de vreemdelingen die binnen onze poorten zijn en over de geldigheid van de wet voor ingeborene én vreemdeling.
Barmhartigheid is niet onbegrensd. Wie door de wet wordt beschermd, wordt ook door haar verplicht. Ik kom nog op het thema integratie, maar er is niets mis met terugkeer waar het kan, werken naar vermogen. Ook niet met eerlijkheid tegenover vluchtelingen die niet naar ons land kwamen omdat zij het geld er niet voor hadden. Een barmhartig vluchtelingenbeleid moet dus wel streng en rechtvaardig zijn.
Grenzen
In de repliek op mijn artikel gaat het over een grote instroom uit islamitische landen en de problemen die dit met zich meebrengt. Er wordt terecht op gewezen dat je in deze cijfers niet meegenomen wordt als nakomeling van migranten. Je bent dan immers een ingeboren landgenoot geworden. Omdat Aarnoudse spreekt over grote aantallen en meerdere generaties, is wel helder dat hier met name over de gastarbeiders en hun nakomelingen wordt gesproken en niet over vluchtelingen die pas recent in Nederland zijn.
Je kunt mensen niet straffeloos ontwortelen en overplanten in een multicultureel bos
De kleine, rechtse christelijke partijen waren destijds al kritisch over het binnenhalen van gastarbeiders vanwege de aantasting van de christelijke cultuur en waarden. Dat je mensen niet straffeloos kunt ontwortelen en overplanten in een multicultureel bos is wel gebleken. Inmiddels is deze situatie onomkeerbaar; weinig politici zijn zo onrechtvaardig, dat zij de nakomelingen van deze mensen willen deporteren.
Straks meer over de culturele problemen, maar een miljoen arbeidsmigranten in een klein land is een teken aan de wand. De mythe van de oneindige economische groei brengt ons een multiculturele uitdaging, een even groot tekort aan woonplekken, drukte in het landschap en schade aan de schepping. De economie móet begrensd worden door rustdagen en rustjaren. Mensen moeten stilgezet worden. Land moet soms braak liggen. In een jubeljaar moeten woekerwinsten, slavernij en schade worden rechtgezet. Ook deze boodschap druist in tegen onze liberaal-westerse cultuur; het rechtse kabinet hield de grens daarom liever wijd open.
Offensief
Onze christelijke cultuur en waarden zíjn aangetast en dat begon met seculier liberaal cultuurrelativisme. Een slappe en minimalistische opvatting van de wet heeft ons opgezadeld met geweld tegen vrouwen, antisemitisch geweld, protestmarsen van Hamasfans en onverdraagzaamheid. We moeten hard optreden tegen islamisten die een cultuur propageren waarin vrouwen minderwaardig zijn. Maar hoe doen we dat als we zelf opgescheept zitten met de liberale cultuur van na de seksuele revolutie, waarin vrouwen worden neergezet als lustobject en mannen zich gelegitimeerd voelen om zich te gedragen als seksueel roofdier?
We hebben er niets aan als Wilders de grenzen wil sluiten, maar binnenlands niets doet
Deze integratieproblemen worden niet opgelost door beschuldigend te wijzen naar vluchtelingen of te streven naar gesloten grenzen. Integratieproblemen vragen om het handhaven van wetten én een conservatief christelijk cultuuroffensief. We hebben er niets aan als Wilders roept om het sluiten van grenzen en vervolgens niet thuis geeft als zijn eigen staatssecretaris vraagt om meer cellen, zijn eigen minister tbs-plekken voor migranten schrapt en geld voor burgerschapslessen en maatschappelijke diensttijd op de tocht gezet worden.
Juist als het publieke debat snoeihard wordt gevoerd over de ruggen van kwetsbare vluchtelingen is het zaak dat wíj onderscheid maken tussen asielmigratie, arbeidsmigratie en integratievraagstukken. En die elk van een ander antwoord voorzien.
De auteur is jeugdzorgadviseur en raadslid voor de ChristenUnie.
