Het kijken naar films en series is verslavend en kan niet samengaan met het dienen van God. Met die niet mis te verstane boodschap poogt een recent verschenen boekje jongeren aan te spreken op hun kijkgedrag.

In ”Niet te filmen” legt JBGG-directeur Evert Barten de vinger bij de verleidende kracht van speelfilms. Die zijn dankzij de grote populariteit van streamingdiensten voor iedereen, dus ook voor jongeren, zonder noemenswaardige drempels te bekijken.

Lees ook

Evert Barten: God dienen en films kijken gaan niet samen

Tot eind jaren negentig was iemand die een film wilde kijken aangewezen op de bioscoop of de videotheek. Die laatste bestaan vrijwel niet meer; ze moesten een voor een de deuren sluiten vanwege de explosieve groei van streamingdiensten, onlineplatforms waarop films worden aangeboden en die kinderlijk eenvoudig via een smartphone zijn te bekijken. Wereldwijd hebben deze diensten tientallen miljoenen gebruikers. Bekende voorbeelden zijn Netflix, Videoland en Disney+. Er is zelfs een christelijk alternatief, New Faith Network, dat gekuiste films en series aanbiedt.

Reformatorische jongeren maken massaal gebruik van deze diensten, zo bleek in 2023 al uit onderzoek. Hun kijkgedrag wijkt niet af van dat van seculiere jongeren. En ze hanteren de Tien Geboden helaas niet als kijkwijzer.

Terecht dus dat Barten waarschuwt tegen de zondige invloed die uitgaat van veel films en series. Zijn oproep aan jongeren is niet nieuw. Vanouds leven er in de gereformeerde gezindte bezwaren tegen toneel en film. Maar het is goed dat die bezwaren nu worden afgestemd op nieuwe verschijningsvormen, zoals streamingdiensten.

Streamingdiensten zijn helaas niet het enige en ook niet het grootste gevaar waaraan jongeren blootstaan

Aan het boekje zijn trouwens nog wel wat deeltjes toe te voegen. Want streamingdiensten zijn helaas niet het enige en ook niet het grootste gevaar waaraan jongeren blootstaan. De meeste jongeren onder de 18 komen gewild of ongewild in aanraking met porno en een meerderheid van hen gaat er zelfs regelmatig doelbewust naar op zoek. Afgemeten aan de hoeveelheid tijd die jongeren online doorbrengen, moeten streamingdiensten het fors afleggen tegen sociale media als YouTube, TikTok en Snapchat. Daar scrollen ze langs het ene nietszeggende filmpje na het andere. Zo verglijden de uren zonder dat het iets wezenlijks nalaat, behalve een immense leegte en de schuld van verbeuzelde genadetijd.

Voor ouders, opvoeders en ambtsdragers kunnen al die online verleidingen overkomen als een niet te stuiten vloedgolf van verwoestende krachten, waar niet tegenop te praten valt. Waar moeten ze toch in vredesnaam beginnen? Natuurlijk moeten ze zich verdiepen in de leefwereld van jongeren. Boekjes als die van Barten helpen daarbij. Oprechte interesse tonen in wat ze allemaal zien ook.

Belangrijker nog is om zelf het goede voorbeeld te geven. Daar schort het helaas maar al te vaak aan. Ook over het kijkgedrag van ouders valt immers genoeg te zeggen. Een goed gesprek begint daarom op de knieën. Met gebed om inzicht in het eigen hart.