Het begint al met de kop: ”Grip op instroom …”. Maar de instroom is niet het probleem. Die is historisch gezien helemaal niet hoog en ligt zelfs onder het EU-gemiddelde. Wel hebben we een doorstroomprobleem, zorgvuldig gecreëerd door de VVD met de sluiting van azc’s en structurele onderfinanciering van de IND.

Lees ook

Grip op instroom asielzoekers met oog voor de menselijke waardigheid

Werkdruk

Schalk wijdt geen enkel woord aan de talloze bezwaren van uitvoeringsorganisaties. Zo vrezen de rechtspraak en advocatuur voor een stortvloed aan procedures, waarvoor ze geen capaciteit hebben. Een vrees die gegrond is, want dat is precies waarom we het tweestatusstelsel in 2001 hebben afgeschaft. En als de rechtspraak daar geen capaciteit voor heeft, betekent dat niet dat procedures sneller verlopen, maar juist langer duren. Dat betekent dus ook dat asielzoekers juist langer in azc’s blijven zitten. En dan zijn er dus ook meer azc’s nodig.

Ook bij de IND zal de werkdruk oplopen. Met deze wetten worden permanente verblijfsvergunningen namelijk afgeschaft. Asielzoekers kunnen alleen nog een tijdelijke verblijfsvergunning krijgen. Dat betekent dat de IND elke drie jaar de verblijfsvergunningen opnieuw moet beoordelen. Hetzelfde verhaal dus: verdere vertraging van de procedures en verdere verstopping van de asielketen.

Geen perspectief

Die tijdelijke verblijfsvergunningen hebben nog een gevolg. Schalk stelt dat er bij afwijzing van een asielverzoek geen perspectief meer is in Nederland, waarmee hij de schijn wekt dat er bij toewijzing van een asielverzoek wél perspectief is. Dat is een valse voorstelling van zaken.

De hardvochtigheid zit hem juist in wat deze wetten betekenen voor de mensen die hier wél mogen blijven of al zijn

Door het systeem van tijdelijke verblijfsvergunningen wordt statushouders helemaal geen perspectief geboden en zullen zij zich minder gebonden voelen aan Nederland. Dat kan maar één ding betekenen: slechtere integratie. De Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) maakt zich dan ook zorgen over extra druk op gemeentelijke ondersteuning. Het gebrek aan perspectief is bovendien volstrekt niet menswaardig.

Daar zit dus ook de hardvochtigheid in, die Schalk zo makkelijk wegwuift. Hij doet alsof men zich zorgen maakt over het feit dat asielzoekers kunnen worden afgewezen. Dat is natuurlijk onzin. In een asielsysteem kunnen altijd mensen worden afgewezen. De hardvochtigheid zit hem juist in wat deze wetten betekenen voor de mensen die hier wél mogen blijven of hier al zijn. De nieuwe wetgeving houdt statushouders voortdurend in onzekerheid over hun status en toekomstperspectief, waardoor zij hier geen toekomst kunnen opbouwen. Dat is inhumaan en helpt onze samenleving niet.

Kansloos

Hardvochtig is ook de strafbaarstelling van illegaliteit. Het lost niets op, want de oorzaak van illegaliteit ligt vaak niet bij de ongedocumenteerden zelf. De gevangenisstraf die erop staat, is onuitvoerbaar omdat de gevangenissen vol zitten. Bovendien zullen deze mensen zich onder de radar begeven, wat criminaliteit in de hand werkt. Ook zullen zij geen medische of andere hulp zoeken, om te voorkomen dat ze ontdekt worden. Deze mensen worden totaal gemarginaliseerd. Schalk kan onmogelijk menen dat dit menswaardig is.

De asielwetten zijn uitsluitend bedoeld om asielzoekers en statushouders het leven zuur te maken

Het moge helder zijn dat de voorgenomen asielwetten tot grote problemen leiden in de uitvoering en daardoor averechts werken. De asielwetten lossen problemen niet op, maar maken ze groter. Ze zijn ook niet bedoeld om problemen op te lossen. Ze zijn uitsluitend bedoeld om asielzoekers en statushouders het leven zuur te maken en de integratie verder te frustreren.

Schalk schrijft verder iets over barmhartigheid. Hij stelt dat asielzoekers in beroep kunnen gaan tegen afwijzing, en dat dat dus al barmhartigheid in zich heeft. Maar dat is een kromme redenering. Als de wet zelf niet barmhartig is, dan leidt een beroep op die wet ook niet tot barmhartigheid. De mogelijkheid tot beroep is daarmee een kansloze missie. Doen alsof dat barmhartigheid in zich heeft, is ronduit vals.

Er kunnen zomaar engelen zitten tussen de vreemdelingen die bij ons aankloppen

Gastvrij

Schalk maakt ten slotte op geen enkele wijze kenbaar welke Bijbelse gedachte er achter zijn pleidooi zit. Wellicht omdat er ook geen enkele Bijbelse onderbouwing voor te bedenken is. In Hebreeën 13:2 kunnen we lezen hoe teer gastvrijheid voor God is. Er kunnen zomaar engelen zitten tussen de vreemdelingen die bij ons aankloppen. Inderdaad: vreemdelingen. Schalk maakt onderscheid tussen oorlogsvluchtelingen en economische vluchtelingen, maar God maakt dat onderscheid niet.

Het lijkt erop dat de Bijbel voor de SGP geen leidraad is, maar slechts een bron van gelegenheidsargumenten. En omdat die bron voor deze gelegenheid geen argumenten biedt, zien we dus ook geen Bijbelse argumenten aangevoerd worden.

Maar niet alleen de geloofwaardigheid van de SGP staat op het spel. Een groot deel van Nederland ziet de SGP ook als politieke vertolker van het christelijk geloof en de boodschap van God. Daarmee staat de geloofwaardigheid van het christelijk geloof, van onze God, op het spel. Zullen de SGP en haar achterban zich zelfs dát niet aantrekken?

De auteur is juridisch adviseur.