Daar kun je –om maar een cliché te gebruiken– één zijn met de natuur en bovenal de stress van de stad helemaal van je af laten glijden. Het zijn vaak vooral de minder toegankelijke plaatsen verscholen in het regenwoud die mij bekoren. Deze bestemmingen zijn meestal slechts per boot of vliegtuig te bereiken.

Ik ben daar echt dol op en probeer er met enige regelmaat naartoe te gaan. Vooral de dorpen Nieuw-Aurora en Pikin Slee aan de Boven-Surinamerivier, op zo’n 150 kilometer van de stad, hebben mijn hart gestolen. Het lijkt niet zo ver, maar die 150 kilometer is een rit over de weg die afhankelijk van de weersomstandigheden drie tot vier uur in beslag neemt en dan nog eens net zo lang in een korjaal (een houten boot).

De twee Marronnederzettingen waren ruim dertig jaar geleden de eerste binnenlandse dorpen die ik in Suriname bezocht en ik moet zeggen dat ik mijn hart aan ze verpand heb. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan, maar schijn bedriegt. Ook hier hebben de moderniteiten hun intrede gedaan en die tasten de traditionele leefwijze aan. Vrijwel iedereen heeft nu een mobiele telefoon en internet, waardoor de wereld aan hun voeten ligt. Dat was meer dan dertig jaar geleden wel anders.

Of dat echt een positieve ontwikkeling kan worden genoemd, wordt betwijfeld door menig oudere. Want zij zien met lede ogen gebeuren dat de eeuwenoude gewoonten verloren gaan. „Er zijn bijna geen jongeren meer die willen leren houtbewerken, wat een bron van inkomsten voor het dorp is”, verzucht een dorpsoudste van Pikin Slee, waar ik onlangs was. En zelfs de meisjes weigeren vaak om mee te gaan met hun moeder naar het kostgrondje, waar ze leren planten en oogsten. „Ze hebben alleen nog maar aandacht voor WhatsApp en TikTok”, verzucht zijn vrouw.

„Als ze niet kunnen planten, hoe gaan ze dan later hun eigen gezin voeden?” klinkt het hoorbaar bezorgd. Veel jongeren die daarnaar wordt gevraagd, halen laconiek hun schouders op. Dat leren ze wel van het internet, zeggen ze. „En zo gaan veel tradities kapot”, zegt de dorpsoudste gelaten. Het enige wat ík kan, is de klaagzang voor kennisgeving aanhoren. En vervolgens steek ik brutaal mijn kop in het zand. Want terwijl Pikin Slee vecht voor het behoud van tradities, wil ik mijn fantastische binnenlandervaring niet in somberheid laten verdrinken.

__