Jacob Hoekman - 30 aug 2008 08:54 - Gewijzigd: 30 aug 2008 08:54

Vriendschap op hoog niveau

Abseilen van de Euromast geeft Erna en Jennieke supergevoel

Sommige vliegtuigjes vliegen lager dan de Euromast. Honderd meter is écht hoog. Zeker als je via een touw naar beneden gaat. En dan maar niet vergeten van het uitzicht te genieten.

Abseilen is tof. Daarover zijn Erna Boll uit Genemuiden en Jennieke Vos uit Staphorst het roerend eens. Maar dat is makkelijk gezegd als je weer beneden staat.

Nee, dan vlak daarvoor. De 18-jarige vriendinnen -ze kennen elkaar al drie jaar van de Pieter Zandt en beginnen volgende week samen aan de pabo-opleiding in Gouda- zien er toch wel een beetje zenuwachtig uit, op het winderige platform van de Euromast in Rotterdam.

Nu is dat ook niet zo gek: de Euromast is 186 meter hoog. Weliswaar ligt het uitkijkplatform waar het abseilen begint ’slechts’ op 100 meter, maar da’s toch altijd nog hoog genoeg om flink de bibbers te krijgen.

Down
Een toeriste maakt het er niet beter op. Vlak voor de afdaling vraagt ze in het Engels aan Erna: „Wat gaan jullie doen?” Het antwoord van Erna -„naar beneden”- verbaast haar. „Really? Down, down, down?” Ze slaat haar hand voor haar mond. Erna knikt, toch ook wel een tikkeltje zenuwachtig. Maar een weg terug is er niet.

Teruggaan is ook niet nodig, verzekert instructeur Alex de twee. „De touwen zijn op verschillende manieren gezekerd. Ze kunnen 2500 kilo dragen.” „Dat moet voldoende zijn”, denkt Erna.

Dan is het zover. De meiden krijgen een speciaal tuigje om. En handschoenen aan. „Die zijn tegen de wrijving”, legt Alex uit. „Sommige mensen knijpen van de zenuwen veel harder in het touw dan nodig is.”

Een paar instructies volgen. „Als je zwaait, doe het dan met links”, waarschuwt de instructeur. „Met rechts houd je namelijk het touw vast.”

En wat gebeurt er als je dat per ongeluk vergeet? Niet veel, legt hij uit. „Zeker aan het begin blijf je gewoon hangen. De touwen onder je, twee keer 100 meter, hebben namelijk ook veel gewicht.” Bovendien zorgen de zekeringen ervoor dat de abseiler sowieso niet doorschiet naar beneden. En dan is er altijd nog de instructeur die meegaat tijdens de afdaling. „Eigenlijk is het helemaal niet spannend.”

Honderd meter lucht
Dat moeten we nog zien. Hup, over de rand van de balustrade. Bij Erna gaat het wat vlotter dan bij Jennieke. Het is een wonderlijk gezicht. Over de rand stappen met niets dan honderd meter lucht onder je, en daaronder wat gras, asfalt, en het rustig kabbelende water van de Maas. Dit kán toch niet?

Maar het kan. En hoe. Met de voeten stevig tegen de balustrade geklemd, hangen de meiden bijna horizontaal in de lucht.

„Mensen zeggen altijd dat je je vriendschap moet verdiepen, maar wij willen onze vriendschap juist verhogen”, verklaart Erna nog gauw de reden van haar wens om te abseilen met Magneet. Maar die vlieger gaat niet helemaal op. De meiden starten dan wel op hoog niveau, maar met iedere minuut komen ze een stuk lager.

En ook de gesprekken tijdens het afdalen zijn letterlijk wel diepgaand, maar figuurlijk niet. Daarvoor waait het veel te hard. En daarvoor is het uitzicht veel te mooi.

Zachtjes zwieren de meiden heen en weer. In het begin kunnen ze hun voeten nog gebruiken, en lopen ze over de buitenkant van de ramen van het restaurant in de Euromast. Maar de ramen lopen schuin naar binnen af. Er zit niets anders op dan loslaten. Nu vormt het touw de enige houvast.

„Dat stukje is het engst”, zegt Jennieke als ze een kwartiertje later weer met beide benen op de grond staat. Maar dat maakt niet uit, je krijgt er juist een „supergevoel” van, zegt ze. Erna knikt. „En tof dat we het samen deden. Een prachtige start voor ons eerste jaar op de pabo.”

Met een tevreden blik in hun ogen pakken de meiden hun spullen bij elkaar. Afdalen van de Euromast is een eitje. Vanaf volgende week mogen ze proberen af te dalen naar het niveau van een kind in de klas. Eigenlijk ook wel een uitdaging.

Dit is het laatste deel in een serie.