Amersfoortse Johannes Calvijnschool loopt warm voor Koningsdag

Elk kind een broche. In elke broche een keitje. Omdat Amersfoort de Keistad is, en omdat volgende week de koning komt. beeld RD
3

„Je bent mooi, mooi, mooi, zoals je bent...” Met een stralend gezicht oefenen de kinderen van de Amersfoortse Johannes Calvijnschool voor Koningsdag.

Volgende week mogen ze de koninklijke familie verwelkomen in hun stad. „Je bent mooi”, daarmee bedoelen de leerlingen niet de koning, want dan zouden ze natuurlijk netjes „u” zeggen. „Het lied gaat over het thema van die dag”, zegt meester Landwaart.

”Wij Amersfoort”, is dat thema. „We laten zien hoe divers de stad en de regio zijn”, zei burgemeester Bolsius toen hij het programma presenteerde. Een uur later hoorden de kinderen en de leerkrachten wat op dat moment alleen Landwaart nog maar wist: de Calvijn is één van de vijf scholen die de koning welkom heten.

Die eer viel de school niet zomaar tebeurt; „we hebben er ons best voor gedaan, want we wilden graag meedoen: voor de kinderen is dit een unieke ervaring.” En daarom was de school erbij toen ideeën konden worden ingediend.

Een idee had de reformatorische school wel: doe iets met muziek. „Heel fijn dat de gemeente en andere scholen met respect omgingen met onze gedachten over de inhoud en de muziekkeuze.”

Dat respect past ook bij ”Wij Amersfoort”, zegt de leerkracht. Het is een mooi neveneffect van het koninklijk bezoek: „Anderen kennen ons soms nauwelijks, maar nu praten we met elkaar.”

In de hal van de school trekken leerlingen een verfschort aan. Op de tafels liggen grote, witte keien. Die mogen ze gaan beschilderen. „Voor de koning en de koningin”, zeggen Naäma en Arine. „Maskia of zo”, weet een leerling. „Máxima”, verbetert een ander. „En Willem-Alexander.”

Mondriaan en Joris

Dunne kwastjes worden in de verf gedoopt. „Doe iets met ”Wij Amersfoort””, zegt de meester. Een van de kinderen wil „gekleurde vlakjes van Mondriaan” maken, want de schilder, opgegroeid in Amersfoort, krijgt op Koningsdag aandacht, net als andere beroemde oud-inwoners.

„Mag ik even op de computer kijken?” vraagt een leerling. Hij gaat Sint Joris en de draak schilderen, „maar ik weet niet hoe een draak eruitziet.” „Haal het chromebook maar”, zegt Landwaart. „Maar kom er niet mee in de buurt van de verf.”

Achter de schilderpartij zit een verhaal. Er mogen 250 kinderen meedoen aan het welkom. „Vijftig per school, was de afspraak, ook al zijn wij veel kleiner dan de andere vier scholen. Maar die kregen de vijftig soms niet vol, dus van ons mogen er 65 komen. Alle 117 leerlingen kregen een formulier mee naar huis. We hadden wel 85 aanmeldingen; onze gezindte is oranjegezind. We trokken 65 formulieren uit de pot. De twintig kinderen die afvielen, kregen een andere taak: de grote keien beschilderen die volgende week als decoratie dienen.”

Alle leerlingen krijgen een broche met een keitje dat ze zelf beschilderen. Omdat Amersfoort de Keistad is. „We hebben 350 kilo keitjes gesponsord gekregen.” Op de ramen staan smileys. „Nu is boven elke smiley een oranje kroon geschilderd.”

Aan het schoolhek wapperen oranje vlaggetjes en ook de vlag ”Wij Amersfoort” hangt al uit. In de keuken liggen mergpijpjes. Oranje mergpijpjes. Want volgende week is het feest.