Zeeman stapt uit
directie van Zeeman

ALPHEN A/D RIJN – Jan Zeeman stopt ermee. De 57-jarige oprichter en eigenaar van de keten van goedkope textielsupers draagt op 1 maart 1999 de leiding over aan P. N. Schouwenaar (39). Die komt bij de Kijkshop vandaan.

Zeeman doet ook een deel van zijn bezit van de hand. Hij is nu de volledige eigenaar van de keten. Als hij vertrekt, kunnen de vier directieleden een belang nemen in de Zeeman Groep. Hoe groot dat belang is, kon de woordvoerder gisteren niet zeggen.

In maart 1976 startte Zeeman zijn eerste winkel in Alphen aan den Rijn. „Laat de klant kiezen uit een compleet assortiment kleding en huishoudtextiel en zorg voor de laagst mogelijke prijs”, luidde het credo vanaf het prille begin. Met die formule bouwde hij zijn zaak gestaag uit tot een keten van totaal 535 filialen in Nederland, Duitsland, Frankrijk en België. Allemaal onder de naam Zeeman en steevast met de geel/blauwe kleurstelling. De omzet bedroeg het afgelopen jaar ƒ 600 miljoen.

Slechts 24 zaken zijn van een franchisenemer. Dat is een overblijfsel van overnames, zoals de ketens van Turkenburg, Loek Brons en Gazan. Zeeman heeft het liefst alle zaken in eigen beheer. Vanuit Alphen aan den Rijn importeert het concern uit 32 landen in totaal per jaar ruim 3000 containers met textiel. Twee inkoopkantoren in Azië coördineren daar de toestroom van het goedkope textiel.

Volgens zijn woordvoerder wilde Zeeman altijd betrokken blijven bij zijn winkels. „Hij wilde het liefst alles zelf doen en hechtte eraan alle winkels regelmatig te bezoeken. De meeste filialen heeft hij wel in zijn hoofd zitten. De meeste leidinggevenden kent hij ook nog wel”.

Zuinigheid
Vakbondsbestuurder G. van Hees spreekt van een duidelijke directeur/eigenaar, wie enig autoritair gedrag niet ontzegd kan worden. „Hij dacht altijd in termen van bedrijfsbelang en had er zichtbaar moeite mee als je daar eens tegen inging. Hij was het bedrijf. Toen hij eens van zijn paard viel en een been brak, stond zijn kantoor enige dagen later vol met beterschapsberichten van het personeel”. Volgens Van Hees legde Zeeman de cao altijd zuinig uit, maar overtrad hij haar niet.

Zeeman hield er in zijn bedrijf ook geen luxe stijl op na. „Ik heb binnen de detailhandel wel luxere kantoren gezien”, zegt Van Hees. Het bedrijf kwam in 1996 vanwege de zuinigheid in conflict met het ministerie van sociale zaken. Dat eiste dat Zeeman stoelen voor zijn caissières zou aanschaffen. Het bedrijf wilde die investering van duizend gulden per kassa niet doen, omdat het personeel het afrekenen combineerde met ander werk. Zeeman trok uiteindelijk aan het langste eind.